Странник - Гек

Усталый путник, потертый плащ снимая,

Присел, боясь вдруг потерять сознание.

Он столько лет скитался, познавая

Свободы вкус, года свои теряя.

Совсем седой, разбитый и голодный,

Глаза, как небо, добрые, простые.

Он видел ими мир такой огромный,

Такой прекрасный и неповторимый.

Его камзол в пыли дорожной серой,

В душе огонь, а в памяти моменты

Ушедших дней и образ милой девы,

Чей стан сжимал в объятиях он.

Наверное, еще вчера.

Шептал ей что-то в ушко,

Дарил ей ласку, нежность, страсть и радость.

И был он счастлив, только вновь под утро

Пришлось уйти, а сердце с ней осталось.

Его лицо колол холодный ветер,

И ярким светом солнце обжигало.

Его любили женщины и дети,

Но их любовь его на месте не держала.

Его звала, манила птица Феникс

Куда-то вдаль, где все совсем иначе.

И снова в путь без хлеба, без копейки

В тот дивный край, который так заманчив.

Усталый путник налегке

По свету белому скитается.

Ничто не вечно на земле,

И он уйдет, а нам останется

Прекрасных песен яркий свет,

Такой заманчивый, таинственный.

Он дарит радость сотни лет.

Быть может он один единственный.

Он слишком стар, но он как прежде светел

В его руках рождает звук гитара.

Слова — река, слова, как теплый ветер,

Ласкают слух и заживляют раны

Его былых побед и поражений,

Его страданий мрачные мгновения,

Его любви земное воплощение

И тяжкий крест всеобщего призрения.

Все это было для него богатством,

Как Божий дар, как искорка надежды,

Что жил не зря бродячим музыкантом,

Что пел не зря народу эти песни.

И он поднялся гордо, молчаливо.

Накинул плащ и двинулся в дорогу

На встречу смерти, а точнее жизни.

Он к ней и шел все время понемногу.

И вот финал.

Его душа, быть может,

Живет во мне и дарит мне возможность

Писать стихи, ценить свою свободу,

Ценить любовь и то, что так ничтожно —

Весь этот мир, в котором вы живете,

Все ваши чувства и переживания.

Поймите, наконец, вы все умрете,

А этот странник только скажет «До свидания».

Усталый путник налегке

По свету белому скитается.

Ничто не вечно на земле,

И он уйдет, а нам останется

Прекрасных песен яркий свет,

Такой заманчивый, таинственный.

Он дарит радость сотни лет.

Быть может он один единственный.

Шаршаған саяхатшы тозған плащын шешіп,

Кенет есін жоғалтып алудан қорқып отырды.

Біліп, сонша жыл қаңғып жүрді

Еркіндік дәмін татады, жылдар жоғалтады.

Шашы өте сұр, сынған және аш,

Көздері аспанға ұқсайды, мейірімді, қарапайым.

Олармен бірге ол әлемді көрді,

Сондай әдемі және ерекше.

Камзолын сұр жол шаңы басқан,

Жанында от бар, есте қалған сәттер бар

Өткен күндер мен тәтті қыздың бейнесі,

Кімнің лагерін құшағына қысты.

Кеше болса керек.

Оның құлағына бірдеңе деп сыбырлады,

Оған сүйіспеншілік, нәзіктік, құмарлық пен қуаныш сыйлады.

Және ол бақытты болды, тек таңертең қайтадан

Мен кетуге тура келді, бірақ жүрегім онымен қалды.

Оның бетін суық жел тесіп,

Ал күн жарқыраған нұрға бөленді.

Оны әйелдер мен балалар жақсы көрді,

Бірақ олардың махаббаты оны орнында ұстай алмады.

Оны Феникс құсы шақырды

Алыс жерде, бәрі мүлде басқаша.

Тағы да жолда нансыз, бір тиынсыз

Соншалықты еліктіретін ғажайып жерге.

Шаршаған саяхатшы бос

Ақ әлемді кезіп.

Жер бетінде ештеңе мәңгілік емес

Ал ол кетеді, біз қаламыз

Әдемі әндер нұрлы нұр

Сондай тартымды және жұмбақ.

Ол жүздеген жылдар бойы қуаныш сыйлайды.

Мүмкін ол жалғыз шығар.

Ол тым кәрі, бірақ бұрынғыдай жарқыраған

Оның қолында гитараның үні туады.

Сөз – өзен, сөз – жылы жел,

Құлақты сипап, жараларды емдеу

Оның өткен жеңістері мен жеңілістері,

Оның азап шеккен қара сәттері,

Оның сүйіспеншілігі - жердегі инкарнация

Және әмбебап қайырымдылықтың ауыр кресті.

Мұның бәрі ол үшін байлық болды,

Құдайдың сыйындай, үміт ұшқынындай,

Оның қаңғыбас музыкант ретінде бекер өмір сүрмегені,

Бұл әндерді халыққа бекер айтпағанын.

Ал ол намыстанып, үнсіз тұрды.

Мен пальто киіп, жолға шықтым

Өлімді, дәлірек айтқанда өмірді қарсы алу.

Ол үнемі оған қарай біртіндеп жүрді.

Міне, финал.

Оның жаны мүмкін

Менде өмір сүреді және маған мүмкіндік береді

Өлең жаз, бостандығыңды бағала,

Махаббатты бағалаңыз және соншалықты маңызды емес нәрсе -

Сіз өмір сүретін бүкіл әлем

Сіздің барлық сезімдеріңіз бен тәжірибелеріңіз.

Түсініңіз, ақырында бәріңіз өлесіз,

Ал мына қаңғыбас тек «Қош бол» дейтін болады.

Шаршаған саяхатшы бос

Ақ әлемді кезіп.

Жер бетінде ештеңе мәңгілік емес

Ал ол кетеді, біз қаламыз

Әдемі әндер нұрлы нұр

Сондай тартымды және жұмбақ.

Ол жүздеген жылдар бойы қуаныш сыйлайды.

Мүмкін ол жалғыз шығар.