Dwojaki koniec - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Rok się kochali, a wiek się nie widzieli

Zbolały serca, oboje na pościeli

Leży dziewczyna w komnacie swej na łożu

A kozak leży w dąbrowie na rozdrożu!

O!

nad dziewczyną rodziny całej płacze

A nad kozakiem, och!

siwy orzeł kracze

Oboje biedni, wnętrz ności ogień pali!

Cierpieli srodze, cierpieli i skonali

O!

nad dziewczyną po siole dzwony biją

A nad kozakiem po lesie wilki wyją

Kości dziewczyny grób zamkna'ł poświęcony

Kości kozaka bieleją na wsze strony

Екеуі бір жыл сүйіспеншілік жасап, жас бір-бірін көрмеді

Жүректер сыздап, Екеуі де жайма-жай

Қыз өз бөлмесіндегі төсекте жатыр

Ал казак емен орманында жол қиылысында жатыр!

ТУРАЛЫ!

ол бүкіл отбасының қызы үшін жылайды

Ал казактың үстінен, о!

сұр алаяқ бүркіт

Екеуі де, бейшара, от іште!

Олар қатты қиналып, азап шегіп, өлді

ТУРАЛЫ!

Қоңыраулар қыздың үстінде тұзды еденде сыңғырлайды

Ал ормандағы казактың үстінде қасқырлар айқайлайды

Қыздың бейіті батамен жабылды

Казактың сүйегі жан-жаққа ағарады