Тоска - Дима Билан

Я знаю, сейчас ты далеко, и так же скучаешь по мне.

Но, я не могу тебя не видеть и ждать,

Ведь с каждым днём — мы дальше друг от друга.

Потише звук прикрытых век.

Немая дрожь.

Потухший свет.

И сердца стук, чуть слышен я.

Сегодня призывает дождь.

И слёзы на моих щеках — горячим ливнем, как луна.

Сегодня я опять один и ты одна.

Никогда я не пойму…

Припев:

Ну, почему так нерешительно печаль смакует боль?

Пусть лучше сердце пополам, чем никогда не быть с тобой.

Меня измучила пленительная, вязкая тоска.

Холодным светом у виска опять луна, как ты, одна.

Подальше день, поближе ночь, я так хочу забыться сном.

Но, в пустоте приходит грусть, и я опять её впущу.

И слёзы на моих щеках — горячим ливнем, как луна.

Сегодня я опять один и ты одна.

Никогда я не пойму…

Припев:

Ну, почему так нерешительно печаль смакует боль?

Пусть лучше сердце пополам, чем никогда не быть с тобой.

Меня измучила пленительная, вязкая тоска.

Холодным светом у виска опять луна, как ты, одна.

Я знаю, сейчас ты далеко, и так же скучаешь по мне.

Но, с каждым днем — мы дальше друг от друга.

Ну, почему?

Ну, почему так нерешительно печаль смакует боль?

Пусть лучше сердце пополам, чем никогда не быть с тобой.

Меня измучила пленительная, вязкая тоска.

Холодным светом у виска опять луна, как ты, одна.

Ну, почему так нерешительно печаль смакует боль?

Пусть лучше сердце пополам, чем никогда не быть с тобой.

Білемін, қазір алыстасың, сен де мені сағынасың.

Бірақ мен сені көріп, күте алмаймын,

Өйткені, біз күн сайын алыстап бара жатырмыз.

Жабық қабақтың дыбысы тыныш.

Тыныш тремор.

Күңгірттенген жарық.

Ал жүрек соғысы мен әрең естимін.

Бүгін жаңбыр шақырады.

Ал бетімдегі жас – айдай ыстық жаңбыр.

Бүгін мен тағы да жалғызбын, ал сен жалғызсың.

Мен ешқашан түсінбеймін ...

Хор:

Неліктен қайғы қайғыны соншалықты тартыншақ сезінеді?

Ешқашан жаныңда болмағанша жүрегіңді екіге бөлген жақсы.

Мені баурап алатын, тұтқыр меланхолия қинады.

Ғибадатханада суық жарықпен, ай тағы да сен сияқты жалғыз.

Күн алыс, түн жақын, Ұйқым келеді.

Бірақ, қайғы бос жерде келеді, мен оны қайтадан жіберемін.

Ал бетімдегі жас – айдай ыстық жаңбыр.

Бүгін мен тағы да жалғызбын, ал сен жалғызсың.

Мен ешқашан түсінбеймін ...

Хор:

Неліктен қайғы қайғыны соншалықты тартыншақ сезінеді?

Ешқашан жаныңда болмағанша жүрегіңді екіге бөлген жақсы.

Мені баурап алатын, тұтқыр меланхолия қинады.

Ғибадатханада суық жарықпен, ай тағы да сен сияқты жалғыз.

Білемін, қазір алыстасың, сен де мені сағынасың.

Бірақ, күн сайын біз бір-бірімізден алыстаймыз.

Неге?

Неліктен қайғы қайғыны соншалықты тартыншақ сезінеді?

Ешқашан жаныңда болмағанша жүрегіңді екіге бөлген жақсы.

Мені баурап алатын, тұтқыр меланхолия қинады.

Ғибадатханада суық жарықпен, ай тағы да сен сияқты жалғыз.

Неліктен қайғы қайғыны соншалықты тартыншақ сезінеді?

Ешқашан жаныңда болмағанша жүрегіңді екіге бөлген жақсы.