Vuelve - Alex Campos

La mañana sigilosa se esconde como atardecer

Las gotas de agua fría me anuncian pronto va a llover

Me aferro a tu promesa que todo estará bien

No te miento me aterro que ya no es como ayer

La sonrisa se me escapa llueven lagrimas también

Un susurro en el silencio me pregunta donde está tu fe

Se dilata el pensamiento que todo esto será para bien

Como agua en el desierto como vida en la vejez

Dame alas pa este cielo con tus fuerzas recorrer

Hoy decido que en invierno mis poemas cantare

Vuelve, vuelve el día y su tormenta pero yo no temeré

Asechándolo los linderos de la duda y del porque

Aunque vengan como flechas mi escudo es la fe

Mi espada es tu palabra, mi refugio es tu ser

Eres fuego que no acaba, eres agua que quita la sed

Eres risa en el llanto, misteriosamente eres fiel

Eres Dios de lo imposible, de los reyes eres rey

Como habré de cuestionarte si no sabes tú mi ley

Reconozco que naufrago si de ti yo me olvide

Vuelve, vuelve el día y su tormenta pero yo no temeré

Asechándolo los linderos de la duda y del porque

Aunque vengan como flechas mi escudo es la fe

Mi espada es tu palabra, mi refugio es tu ser

Vuelve a darme de tu aliento como aquella primera vez

Que sanaste mis heridas y limpiaste así mi ser

Vuelve pronto que mi anhelo es llegar ante tus pies

Mientras vuelves vida mía en ti seguro yo estaré (aquí estaré)

Vuelve que tú eres poesía, que tú eres mi sonrisa, ven

Vuelve que eres aire, que eres vida, eres todo lo que sueño, ven

Vuelve que tú eres mi poesía, ven como aquella caricia, ven

Ven que eres aire que me abriga, ven que tú eres ese fuego

Ұрланған таң күн батқандай жасырылады

Суық су тамшылары жақында жаңбыр жауатынын айтады

Мен сенің уәдеңді ұстанамын, бәрі жақсы болады

Мен саған өтірік айтпаймын, кешегідей емес деп қорқамын

Күлімсіреу қашады, жаңбыр да

Тыныштықтағы сыбыр сенің сеніміңнің қайда екенін сұрайды

Осының бәрі жақсылық болады деген ой кеңейіп кетті

Шөлдегі судай, Кәріліктегі өмір

Саяхаттайтын күшіңізбен маған осы аспанға қанат беріңіз

Бүгін мен қыста өлеңдерімді айтамын деп шештім

Қайтып оралыңыз, күн мен оның дауылына оралыңыз, бірақ мен қорықпаймын

Оған күмәннің шекарасын аңду және неге

Олар жебедей шықса да, менің қалқаным – сенім

Қылышым – сенің сөзің, панаым – болмысың

Сен бітпейтін отсың, шөлді қандыратын сусың

Көз жасында күлкісің, жұмбақ сен адалсың

Сен мүмкін еместердің Құдайысың, патшалардың патшасысың

Менің заңымды білмесең, мен сені қалай сұраймын

Мен сені ұмытсам, кеме апатқа ұшырағанымды мойындаймын

Қайтып оралыңыз, күн мен оның дауылына оралыңыз, бірақ мен қорықпаймын

Оған күмәннің шекарасын аңду және неге

Олар жебедей шықса да, менің қалқаным – сенім

Қылышым – сенің сөзің, панаым – болмысың

Маған бірінші рет осылай дем берші

Менің жараларымды емдеп, жан дүниемді тазартқаның

Тезірек қайтып кел, өйткені менің тілегім сенің аяғыңа жету

Сіз менің өмірімді өзіңізге қайтарған кезде мен міндетті түрде боламын (мен осында боламын)

Поэзиясың деп, Күлкімсің деп қайт, кел

Ауасың, өмірсің деп, армандағанның бәрісің, кел

Өлеңімсің деп қайт, солай еркеле, кел

Маған пана болатын ауа екеніңді көреді, сол от екеніңді көреді