To Wander the Void - While Heaven Wept

A million miles from everything the emptiness is everywhere

The lone and level sands stretch as far as I can see

Nothing but the hollowed eyes of skulls and ancient bones despair

Remains of those who wandered this wasteland vast before me

Fatigue and famine render every step a tribulation

Beneath the blistering sun sabulous winds just a mockery

Lost within an infinity of dust and desolation

The vultures circling overhead await my lonely expiry

Maintaining this course to nowhere I have traveled so far

Far beyond the valley’s carnage and death’s silent repose

Compelled to journey onward by the calling of the morning star

Haunted by visions and voices, memories or madness providence only knows

I can’t remember when or how I’d first lost my way

Thirsting even a tear of solace knowing naught will ever come

Siren celestial have mercy on me allow my flesh into dust decay

And carry my soul far beyond this damned and forsaken kingdom

I fell to my knees as the last trace of strength slowly faded away

With stone in throat I knew I’d never reach the hallowed and promised land

I conceded my carcass a vulture’s feast, my soul eternal umbrae

Once a king, now nameless, forgotten, swallowed by the seas of sand

Барлығынан миллион миль қашықтықта барлық жерде бос

Жалғыз және тегіс құмдар мен көріп тұрғандай созылып жатыр

Бас сүйектер мен көне сүйектердің қуыс көздерінен басқа ештеңе үмітсіздікке ұшырайды

Менен бұрын бұл шөлді кезгендердің қалдықтары

Шаршау мен аштық әрбір қадамды                                                                                                                                                                                                               |

Ылғалдаған күннің астында қатты жел соғады

Шаң мен қаңырап бос қалған шексіз                  ішінде  жоғалды

Үстімде айналып жүрген лашындар менің жалғыз өмірімнің бітуін күтуде

Бұл курсты                                                                

Алқаптың қырғынынан және өлімнің тыныш тыныштығынан алыс

Таңертеңгілік жұлдызды шақыру арқылы сапарға шықты

Көріністер мен дауыстар, естеліктер немесе жындылық тандыратын провайдер ғана біледі

Мен қашан немесе қалай есіме түсіре алмаймын

Ештеңенің ешқашан келмейтінін біле отырып, бір жұбаныш көз жасы да шөлдейді

Аспандағы сирена маған рақым ет, менің денемнің шаңға айналуына жол бер

Менің жанымды осы қарғыс атқан және тасталған патшалықтан алысқа апарыңыз

Күштің соңғы ізі баяу сөніп бара жатқанда, мен тізерлеп отырдым

Кеудемдегі таспен мен қасиетті және уәде етілген жерге ешқашан жете алмайтынымды білдім

Мен лашағымды лашынның тойын қабылдадым, жаным мәңгілік қолшатыр

Бір кездері патша, қазір аты-жөні жоқ, ұмытылған, құм теңіздер жұтқан    жұтылып           патша