Sommer - Vogelfrey

Bleiern liegen im Innern mir

Der rastlos zehrend Würmer vier

Im Düsterkleid der jungen Nacht

Das Tor zum Herz kein Strahl bewacht

Ungewissheit umwindet erstickend

Angst fraß sich so tief in die Brust

Legte Eier und Panik entschlüpfte

Zweifel flüstert von Tränen und Lust

Oh ich spüre ihr Nagen und Wühlen

Nahmen gefräßig der Seele die Sicht

Verschlingen gierig mein Denken und Fühlen

Entziehen trinkend dem Opfer das Licht meinem Selbst

Das Gewürm verdichtet sich kreischend

Nach Schmerzensglut nun mein Inn‘res gefriert

Im Zwielicht gräbt es in Schatten und Schemen

Vergangenheit körperlos an Gestalt verliert

Oh ach könnt ich es fassen, erwürgen

Die Krallen brechen die mich martern und pfählen

Doch trägt dies Wesen des Nebels Gewand

Überwintert hinter Lügen die Zeit mich zu quälen

Mir bleibt bloß Warten ob das Licht mich erhört

Bewegungslos in diesen fleischlichen Mauern

Viel zu lang von falscher Hoffnung beschwor‘n

Muss ich den Sommer überdauern

Mir ist kalt

Менің ішімде қорғасын жатыр

Тынымсыз жейтін құрт төрт

Жас түннің қараңғылығында

Жүректің қақпасы сәулемен қорғалмаған

Белгісіздік тұншықтырады

Қорқыныш кеудеме соншалықты терең еніп кетті

Жұмыртқа салып, дүрбелең құтылды

Көз жасы мен нәпсінің күдік сыбырлары

О, мен олардың кеміріп, қазып жатқанын сеземін

Олар жан дүниесінің көзін ашкөздікпен тартып алды

Менің ойларымды, сезімдерімді ашкөздікпен жалмады

Құрбаннан өзімнің нұрымды сусындау

Құрт қалыңдайды, айқайлайды

Ауырсыну ыстығынан кейін ішім мұздап барады

Ымыртта көлеңке мен көлеңкені қазып алады

өткен дене пішінін жоғалтады

О, мен оны ұстай аламын ба, тұншықтырамын

Мені азаптап, бағанға қадайтын тырнақтарыңызды сындырыңыз

Бірақ бұл тұманның өзі халат киеді

Мені қинайтын уақыт артта қалды

Жарық мені естісе күтуім керек

Бұл дене қабырғаларының ішінде қозғалыссыз

Тым ұзақ уақытқа жалған үмітпен шақырылды

Мен жазда аман қалуым керек пе?

Мен тоңдым