Testamento - Simone Cristicchi

Me piacerebbe d’esse seppellito

Magara doppo morto, in cima a un colle

Senza la cassa, a pelle cò le zolle

In pizzo ar mare, limpido e infinito

E ar posto della croce un arberello

Che sia piantato sull’istessa tera

De limone, così che a primavera

Quanno er mare è più liscio e brillarello

Se spargerà er profumo tutt’attorno

Vieranno le farfalle cò l’ucelli

A sugamme li fiori tenerelli

E sarò alegro, giorno doppo giorno…

E allora canterò: «Fior de limone…

La vita è un soffio, un mozzico, un sospiro

Cò la morte diventerà un respiro

Un profumo, 'na brezza, 'na canzone»

Мен оны жерлеуді қалаймын

Мүмкін өлген соң, бір төбенің басында

Қорапсыз, түйіршіктер теріде

Пиццо ар биеде, мөлдір және шексіз

Ал кресттің орнына көшет

Ол бір жерге отырғызылсын

Де лимон, сондықтан көктемде

Quanno er бие тегіс және көбірек бриларелло

Егер ол әтірді айналаға таратса

Көбелектер құстармен бірге жүреді

А sugamme оларға нәзік гүлдер

Ал мен күн өткен сайын алегро боламын ...

Содан кейін мен ән айтамын: «Лимон гүлі ...

Өмір - тыныс, моццико, күрсіну

Өлім тынысқа айналады

Парфюмерия, жел, ән »