Оставь - Shot

Нам не надо больше боли, чтобы понимать кто прав,

Это наша доля подавляет всё вокруг и страх

Не даёт покоя, мысли об одном, не создать этот мир

Снова и снова летим, как первый снег последних зим.

Я перевёл все стрелки назад, чтобы понимать кто мы есть в этом мире,

Я не могу так жить, будто бы я умер в холодной квартире,

Потерять, но понимать, что этого я сам захотел, просто глупо,

Если так, это не сон, то на душе холодная вьюга.

Откуда идеи, прости, я не смею,

Остаться огнём, ночью и днём не остыть, но я тлею.

И после без угроз и вопросов уйду тихо, туда,

Где меня никто не найдёт, откуда не ждут поезда.

Печаль и грусть, ну и пусть это последний шанс,

Пока держусь, но чувство скоро погружусь я в транс,

Поссорюсь и снова я подружусь с самим собой,

Кто знает, тот поймёт, тут никак не проблемы с головой.

Зима будет стучать в окно морозом,

Ты скучать и розы на окне завянут также, как высохнут слёзы,

А ты по-прежнему красива, нежна,

Но прости любовь не важна, ты не любима и не нужна мне…

Оставь меня, нам не создать этот мир

Снова и снова, летим, как первый снег наших последних зим.

Сердца любили и с тобою мы были честны,

И нас не станет, мы уйдём лишь каплями нашей весны…

Оставь меня нам не создать этот мир,

Лето сожжёт, палящим солнцем где-то в глубине наших квартир.

Сердца любили, но пора нам расстаться с тобой,

И осень унесёт всю нашу боль, опавшею листвой…

Стонами, криками, тонем мы бликами, по небу,

Мысли открыты, только тобою как-то не понят был.

Меня не станет, сердце камнем падёт с высоты,

Вопрос ответа не найдёт куда исчезли я и ты.

Песка не хватит в часах наших судеб, чтобы всё встало

На место и без прелюдий слова любви, без лести, только честно.

Мало минуты, мало нам часа, не хватит и года,

Чтобы финала картина была без гримас и моды.

Лето — тепло, зима — ветра, осень — листва,

Весна — любовь, только она для нас давно унесена,

В далёком сентябре, сожжённой кучей, только ты по-прежнему

В своём календаре отметишь дату, там на всякий случай.

Нежная моя, любимая когда-то, просто помни,

То, каким я был, любящим, весёлым и в меру скромным,

Я ухожу, как прежде, только теперь на совсем,

Оставь меня наедине с холодом этих серых стен…

Оставь меня, нам не создать этот мир

Снова и снова, летим, как первый снег наших последних зим.

Сердца любили и с тобою мы были честны,

И нас не станет, мы уйдём лишь каплями нашей весны…

Оставь меня нам не создать этот мир,

Лето сожжёт, палящим солнцем где-то в глубине наших квартир.

Сердца любили, но пора нам расстаться с тобой,

И осень унесёт всю нашу боль, опавшею листвой…

Кімнің дұрыс екенін түсіну үшін бізге артық азап қажет емес,

Айналадағының бәрін басып, үрейді басатын біздің үлесіміз

Тыныштық бермейді, бір нәрсе туралы ойлайды, бұл дүниені жасамайды

Өткен қыстың алғашқы қарындай қайта-қайта ұшамыз.

Мен бұл дүниеде кім екенімізді түсіну үшін барлық көрсеткілерді артқа бұрдым,

Мен бұлай өмір сүре алмаймын, суық пәтерде өлгендей,

Жеңілу, бірақ мен мұны қалайтынымды түсіну - бұл ақымақтық,

Олай болса, бұл арман емес, жанға салқын боран соғады.

Идеялар қайдан келеді, кешіріңіз, батылым жоқ,

От болып қалу үшін, Күндіз-түні суытпау үшін, бірақ мен күйіп жатырмын.

Содан кейін мен қорқытусыз және сұрақтарсыз тыныш кетем, сонда,

Мені ешкім таба алмайтын, пойыз күтпеген жерден.

Қайғы мен қайғы, бұл соңғы мүмкіндік болсын,

Ұстап тұрғанда, бірақ бұл сезім мені жақын арада трансқа түсіреді,

Жанжалдасып, тағы да өзіммен достасамын,

Кім біледі, түсінеді, бастың мәселесі жоқ.

Қыс терезені аязмен қағады,

Сіз жалықтырасыз, терезедегі раушан гүлдері де солып, көз жасыңыз кебеді,

Сіз әлі де әдемісіз, нәзіксіз,

Бірақ кешіріңіз, махаббат маңызды емес, сіз жақсы көрмейсіз және маған керек емессіз ...

Мені тастаңыз, біз бұл дүниені жасай алмаймыз

Қайта-қайта, біз соңғы қыстарымыздың алғашқы қарындай ұшамыз.

Жүректер сүйді, біз сенімен адал болдық,

Ал біз болмаймыз, бұлағымыздың тамшысындай ғана кетеміз...

Бұл дүниені жаратпау үшін мені бізге қалдыр,

Жаз күйіп кетеді, күн ыстығымен біздің пәтерлеріміздің тереңдігінде.

Жүректер сүйді, бірақ біз сенімен қоштасатын кез келді,

Ал күз барлық дертімізді құлаған жапырақтармен алып тастайды...

Біз ыңыранып, айқайлап, аспанға батып кетеміз,

Ойлар ашық, тек сіз әйтеуір түсінбедіңіз.

Болмаймын, жүрегім тастай биіктен құлайды,

Жауап деген сұрақ сіз бен біз қайда жоғалып кеткенімізді таппайды.

Біздің тағдырларымыздың сағаттарында бәрі тоқтап тұру үшін құм жетпейді

Орнында және прелюдиясыз, махаббат сөздері, мақтаусыз, тек адал.

Бізге бір минут аз, бір сағат аз, бір жыл аз,

Осылайша, соңғы сурет бет әлпеті мен сәнсіз болды.

Жаз – жылы, қыс – жел, күз – жапырақ,

Көктем - бұл махаббат, тек ол біз үшін баяғыда алып кетті,

Алыстағы қыркүйекте, өртенген үйінді, сен ғана қимылсыз

Кез келген жағдайда күнтізбеңізде күнді белгілеңіз.

Менің нәзік, сүйіктім, бір рет есте сақта

Мен жақсы көретін, көңілді және қарапайым болдым,

Мен бұрынғыдай кетемін, енді ғана толығымен,

Мені осы сұр қабырғалардың салқынымен жалғыз қалдырыңыз ...

Мені тастаңыз, біз бұл дүниені жасай алмаймыз

Қайта-қайта, біз соңғы қыстарымыздың алғашқы қарындай ұшамыз.

Жүректер сүйді, біз сенімен адал болдық,

Ал біз болмаймыз, бұлағымыздың тамшысындай ғана кетеміз...

Бұл дүниені жаратпау үшін мені бізге қалдыр,

Жаз күйіп кетеді, күн ыстығымен біздің пәтерлеріміздің тереңдігінде.

Жүректер сүйді, бірақ біз сенімен қоштасатын кез келді,

Ал күз барлық дертімізді құлаған жапырақтармен алып тастайды...