Никогда - Руслан Алехно

Знаешь я, все так же помню пустой вокзал,

И те слова, что тогда сказал,

О том, что лучшее впереди.

Вот и все, у каждой сказки есть свой финал,

Никто другого не обещал,

И нужно было скорей уйти.

Никогда, никогда не вернуться назад,

Мне тебя не понять, не простить.

И летят поезда, унося нас туда,

Где мы сможем друг друга забыть.

Было все, но нам хотелось другой судьбы,

И не заметили счастья мы.

Пытались звезды с небес достать.

Не вдвоем, и в этом нет ничьей вины,

Мы просто разные видим сны,

И нужно вовремя отпускать.

Никогда, никогда не вернуться назад,

Мне тебя не понять, не простить.

И летят поезда, унося нас туда,

Где мы сможем друг друга забыть.

…Никогда…

…Не вернуться…

…Никогда…

…Не простить…

…Никогда…

Никогда, никогда не вернуться назад,

Мне тебя не понять, не простить.

И летят поезда, унося нас туда,

Где мы сможем друг друга забыть.

Білесің бе, бос станция әлі есімде,

Және сол кезде айтқан сөздері

Ең жақсысы әлі алда.

Міне, әр ертегінің өз финалы бар,

Басқа ешкім уәде берген жоқ

Ал мен тез кетуге тура келді.

Ешқашан, ешқашан артқа оралма

Мен сені түсінбеймін, кешіре алмаймын.

Пойыздар ұшады, бізді сонда апарады,

Бір-бірімізді ұмыта алатын жерде.

Барлығы болды, бірақ біз басқа тағдырды қаладық,

Ал біз бақытты байқамадық.

Олар аспаннан жұлдыздарды алуға тырысты.

Бірге емес, бұл ешкімнің кінәсі емес,

Біз әртүрлі армандарды көреміз,

Және уақытында босату керек.

Ешқашан, ешқашан артқа оралма

Мен сені түсінбеймін, кешіре алмаймын.

Пойыздар ұшады, бізді сонда апарады,

Бір-бірімізді ұмыта алатын жерде.

…Ешқашан…

…Қайтармаңыз…

…Ешқашан…

... Кешірме...

…Ешқашан…

Ешқашан, ешқашан артқа оралма

Мен сені түсінбеймін, кешіре алмаймын.

Пойыздар ұшады, бізді сонда апарады,

Бір-бірімізді ұмыта алатын жерде.