Levemente - Reik

Intento resolver el misterio de tu adiós…

No tienes cuartada

No tienes palabra

No tienes corazón…

Un velo de tristeza empaña mi visión

He sobrepasado el umbral del dolor

Tu ausencia es el invierno más largo que he vivido;

El lamento y los recuerdos no se han ido…

Levemente, cada vez que el viento sopla, te respiro;

Bajo el manto de la noche, diariamente, te alucino

Extraño tu fragancia

Marchita desde entonces…

El tiempo la secó…

¡No, no!

Mi corazón no es una flor

Irradia dolor…

Tu silencio fue la más triste conversación que haya tenido

No sé cuánto tiempo desde entonces ha transucurrido

¡Uh, oh!

¡No, no, no, no!!!

Levemente, cada vez que el viento sopla, te respiro;

Bajo el manto de la noche, diariamente, te alucino

Levemente, cada vez que el viento sopla, te respiro;

Bajo el manto de la noche, diariamente, te alucino

Levemente, cada vez que el viento sopla, te respiro;

Bajo el manto de la noche, diariamente, te alucino

Levemente, cada vez que el viento sopla, te respiro…

Мен сенің қоштасуыңның жұмбағын шешуге тырысамын...

сізде ешқандай ақтау жоқ

сөзің жоқ

Жүрегің жоқ...

Көз алдыма мұң жамылғысы жабады

Мен азап шегінен өттім

Сенің жоқтығым – мен өмір сүрген ең ұзақ қыс;

Өкініш пен естеліктер кетпейді...

Жеңіл, жел соққан сайын мен сені тыныстаймын;

Түн жамылғысының астында мен сені күн сайын елестемін

Хош иісіңді сағындым

Содан бері қурап қалды...

Уақыт оны құрғатты...

Нед!

менің жүрегім гүл емес

Ауырсыну тарайды...

Сіздің үнсіздігім мен үшін ең қайғылы әңгіме болды

Содан бері қанша уақыт өткенін білмеймін

о ой!

Жоқ жоқ жоқ!!!

Жеңіл, жел соққан сайын мен сені тыныстаймын;

Түн жамылғысының астында мен сені күн сайын елестемін

Жеңіл, жел соққан сайын мен сені тыныстаймын;

Түн жамылғысының астында мен сені күн сайын елестемін

Жеңіл, жел соққан сайын мен сені тыныстаймын;

Түн жамылғысының астында мен сені күн сайын елестемін

Жеңіл, жел соққан сайын мен сені тыныстаймын...