Mélancolie - Pacifique

Les yeux perdus dans la fumée,

Qui glisse le long de nos doigts,

One met parfois à rêver,

De toutes ces choses d’autrefois.

Et sans qu’on puisse se l’avouer,

Sans que l’on sache trop comment,

On se dit que tout a changé

Que rien n’est plus comme avant

Mélancolie, tu coules en moi,

Et je revois toute ma vie,

tous mes émois;

Y a toujours des rêves oubliés,

Emportés par les jours,

Comme une rivière sans retour.

Mélancolie, dis moi pourquoi,

Il y a en moi toutes ces chosess d’autrefois;

Je revois ces amours brisées,

Emportées par les jours,

Comme une rivière sans retour.

Y a toutes ces pages qu’on a sauté,

Qu’on a jamais pu tourner,

Tous ces serments qu’on s'était fait,

Et ces promesses oublies.

Alors on se prend à rêver,

Qu’on peut remonter le temps,

Les yeux perdus dans la fumée,

On refait tout autrement

Түтіннен айырылған көздері,

Саусақтарымыз бойымен сырғанайды,

Адам кейде армандай бастайды,

Ескі заттардың бәрінен.

Ал біз мойындай алмасақ,

Қалай екенін білмей,

Бәрі өзгерді дейміз

Ештеңе бұрынғыдай емес

Меланхолия, сен маған ағып барасың,

Ал мен өмір бойы көремін,

менің барлық эмоцияларым;

Әрқашан ұмытылған армандар бар,

Күндер алып кетті,

Қайтып келмейтін өзен сияқты.

Меланхолия, неге айтшы,

Менің бойымда ескі нәрселердің бәрі бар;

Мен бұл үзілген махаббаттарды қайта көремін,

Күндер алып кетті,

Қайтып келмейтін өзен сияқты.

Біз өткізіп жіберген барлық беттер бар,

Біз ешқашан бұрыла алмайтынымызды,

Біз берген анттардың бәрі,

Және сол ұмытылған уәделер.

Сонымен біз армандай бастаймыз,

Уақытты кері қайтару үшін,

Түтіннен айырылған көздері,

Біз бәрін қайтадан жасаймыз