Положила - Наадя

Мы оба смотрели мимо и всё в тени

Слова распадаются мягко и без нажима

И я отголосок, обмылок, я цианид

Я меньше того, что ты на меня положила

Нам счастья даровано целых десять минут

И чтоб не упасть ты держишься за перила

Мы сдержанно ждём как скоро меня позовут

Я вроде того, чем ты меня возомнила

И кожа белеет оттенками молока

Мне больше не надо чем просто звать тебя милой

Ты лезешь погреться ладонями в мой рукав

Мне жаль, дорогая, что ты меня полюбила

Я меньше того, что ты на меня положила

Екеуміз де өткенге қарадық, бәрі көлеңкеде

Сөздер жұмсақ және қысымсыз бөлінеді

Ал мен жаңғырық, қалдық, мен цианидпін

Мен сен маған жүктегеннен кеммін

Бізге толық он минут бақыт берілді

Ал құлап қалмас үшін қоршаудан ұстайсың

Жақында біреудің қоңырау шалуын шыдамдылықпен күтеміз

Мен сен ойлағандаймын

Ал тері сүт реңктерімен ағарады

Сені сүйкімді деп айтудан артық маған керегі жоқ

Алақанмен жылыту үшін жеңіме кіріп кетесің

Кешір жаным, мені сүйгенің үшін

Мен сен маған жүктегеннен кеммін