Стихия - Мастер

Ветер вдруг обманул покой,

В ливень град обернулся зной.

Вслед за молнией грянул гром,

Здесь стихия вершит погром.

Туч свинец навалил на плечи,

Ясный день превратился в вечер.

С крыш сметая железа кровлю,

Тучи жаждут смерти и крови.

Смерч, смерч повсюду,

Жизнь равна лишь чуду.

Как стекло, разбивая день,

тает радость в глазах людей.

В них стихия вселила страх,

В сердце скорбь и надежды крах.

Все на свете проклиная,

Ты все стерпишь, душа людская.

Ты не можешь в жизнь не верить!

Сил души твоей не измерить.

Стой.

Не прячься.

Смотри в глаза.

Это в сердце твоем гроза.

Ты это небо э та земля.

Я это ты.

Ты это я.

Смерч, смерч повсюду,

Жизнь равна лишь чуду.

Жел кенет тыныштықты алдады,

Ыстық жаңбырға айналды.

Найзағайдың артынан найзағай ойнады

Мұнда элементтер бүлінуде.

Иығына үйілген қорғасын бұлты,

Ашық күн кешке айналды.

Төбеден темір төбені сыпырып,

Бұлттар өлім мен қанға шөлдейді.

Торнадо, барлық жерде торнадо

Өмір тек ғажайып.

Күндізгі әйнек сындыру сияқты

адамдардың көзіндегі қуанышын балқытады.

Элементтер оларға қорқыныш ұялатты,

Жүректе қайғы мен үміт күйрейді.

Дүниедегінің бәрін қарғап,

Бәріне шыдайсың, адам жаны.

Сіз өмірге сене алмайсыз!

Сіздің жаныңыздың күшін өлшеу мүмкін емес.

Тоқта.

Жасырмаңыз.

Көзге қараңыз.

Бұл сенің жүрегіңдегі найзағай.

Сен аспансың, сол жерсің.

мен сенмін.

Сен менсің.

Торнадо, барлық жерде торнадо

Өмір тек ғажайып.