Lua Estrela - Manaca

É de madeira a porta que bate e o cão que late

Não morde e a janela que lá fora o sol esconde

O vinho quente e vermelho não deixa cair, deixa fluir

Demora, mas nunca mais pra sempre é que não é

Vento que bate, leva embora pra longe…

A tristeza que agora não posso mais carregar

À noite o gato que corre na rua

A lua e a estrela que brilha

O xale azul e os olhos de ameixa

A mão que é sua, a sombra, a voz e a vontade que dá

Ai que esse amor de tão grande acaba por me matar

Тартатын есік, үрген ит ағаш

Ол тістемейді және күн сыртқа тығылатын терезе

Тұндырылған қызыл шарап құлап кетпейді, ағып кетеді

Бұл уақытты талап етеді, бірақ ешқашан мәңгілік емес

Жел соғып, алысқа апарады...

Енді көтере алмайтын мұң

Түнде көшеде жүгіретін мысық

Жарқыраған ай мен жұлдыз

Көк орамал мен қара өрік көз

Сенің қолың, берген көлеңкең, дауысың, ерік-жігерің

О, бұл махаббат соншалықты керемет, ол мені өлтіреді