Miño - Los Bunkers

Fueron las canchas, donde corri

El picaporte de la puerta que no abrí

El miedo a la oscuridad

Y un viejo amor por conquistar

Sentada, sola y triste con la cruel verdad

La mano se hice amiga de la soledad

Es evidente que el perdón

De los recuerdos se aburrio

Nadie me esperara, como lo quize ayer

En las veredas como imagine

Si fuese asi la eternidad

Yo no quisiera despertar

Tantas caras que tengo olvidar

No hay palabras, sin ponerse a gritar

Se rieron de ti, no pudiste dormir

Pero tu propia vergüenza

Ya no vives de ti, no supiste morir

Por que tu propia tristeza

Se incendio

Todos colgados tras del camión

Las mismas rejas oxidadas por el sol

El hambre que no conocí

Me hizo mucho mas feliz

Lavando a mano dentro de un piano

Un cura oculto bautizo a mi hermano

Las cicatrices las guarde

Por si no fueras a volver

Nadie me esperara, como lo quise ayer

En las veredas como imagine

Si fuese así la eternidad

Yo no quisiera despertar

Tantas caras que tengo olvidar

No hay palabras, sin ponerse a llorar

Se rieron de ti, no pudiste dormir

Pero tu propia vergüenza

Ya no vives de ti, no supiste morir

Por que tu propia tristeza

Se incendio

Мен жүгірген соттар болды

Мен ашпаған есік тұтқасы

Қараңғыдан қорқу

Және жеңу үшін ескі махаббат

Жалғыз отырып, қатыгез шындықпен мұңайып

Қол жалғыздықтың досына айналды

Кешірім екені көрініп тұр

Естеліктерден ол жалықты

Мені кешегі қалағандай ешкім күтпейді

Елестеткендей тротуарларда

Мәңгілік осылай болса

Менің оянғым келмейді

Ұмытуым керек көптеген жүздер

Айқайламай, сөз жоқ

Олар саған күлді, сен ұйықтай алмадың

Бірақ өз ұятыңыз

Сен енді өзіңмен өмір сүрмейсің, қалай өлетініңді білмедің

Неліктен өз қайғың

Жанып кетті

Барлығы жүк көлігінің артында

Күн тот басқан баяғы барлар

Мен білмеген аштық

мені әлдеқайда бақытты етті

Фортепиано ішінде қол жуу

Жасырын діни қызметкер ағамды шомылдыру рәсімінен өткізді

Мен тыртықтарды сақтаймын

Егер сіз қайтып келмейтін болсаңыз

Мені кеше қалағанымдай ешкім күтпейді

Елестеткендей тротуарларда

Мәңгілік осылай болса

Менің оянғым келмейді

Ұмытуым керек көптеген жүздер

Сөз жоқ, жылай бастамай

Олар саған күлді, сен ұйықтай алмадың

Бірақ өз ұятыңыз

Сен енді өзіңмен өмір сүрмейсің, қалай өлетініңді білмедің

Неліктен өз қайғың

Жанып кетті