Праймал - Ка тет

Зря ты вышел парень налегке, солнце светит где-то вдалеке

И морозным утром смело ходят слухи по пещерам, что здесь мамонты заснули в

леднике

Ты пинаешь грязными ногами снег, оставишь ненадолго здесь свой след

Усталые глаза расскажут, как же надоел белобородый плейстоцен тебе и мне

Ледяной костлявой дланью правит смерть, тут устали телами вгрызаться в холодную

твердь

По шалости капризной судьбы мы слышим, как дышит за нашими спинами голодный

зверь

Утром он опять кого-то съест, ты будешь следующий, чтобы был он сыт

На рассвете рикошетит эхо — тщетны все твои попытки докричатся до колючей звезды

Мы идём в эту метель за горизонт и наш любимый дом там где-то бесконечно далеко

С каждым шагом искалеченное тело по крупицам дарит ненасытной буре тут

последнее тепло

Последнее тепло, последнее тепло, снова человек заходит так далеко

На шлифованной земле миллионами шагов, под холодным одеялом молчаливых облаков

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Скользкие ловушки судьбы, что-то задубело внутри,

Но нам хочется верить в то, что настанет то время, когда от солнца беззвучно

заплачут льды

Мы упрямо продолжаем идти, нас как будто бы толкает инстинкт

В бесконечный горизонт снова бросают указательные пальцы бородатые вожди

Лица хранят летопись морщин, мы с каждым шагом выдыхаем жизнь

Судьба опять готовит новый поворот, скажи куда же заведет нас этот лабиринт

Ждёт стерильно белый окоём, бесконечный лёд

Осталась одна надежда на то, что по нашим следам за нами сюда никто не пойдёт

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Это Ice Age

Нас меньше

Ice Age

Слышишь

С каждым шагом меньше

Жігітке нұр қалдырдың бекер, Алыста бір жерде күн нұрын төгіп тұр

Аязды таңертең үңгірлерде мамонттардың ұйықтап қалғаны туралы қауесеттер батыл тарады.

мұздық

Қарды лас аяқпен тепкілейсің, ізіңді осында қалдыр

Шаршаған көздер сізге де, маған да ақ сақалды плейстоценнің қаншалықты шаршағанын айтады

Ажал мұздай сүйекті қолмен билейді, мұнда олар суықты тістеп шаршады

аспан

Қиын тағдырдың еркелігімен артымыздағы аш тынысты естиміз.

аң

Таңертең ол тағы біреуді жейді, ол тойғанша сіз келесіз

Таң атқанда рикошеттердің жаңғырығы - сіздің барлық әрекеттеріңіз бекер, тікенді жұлдызға айқайлайды

Біз көкжиектен тыс осы боранға барамыз және біздің сүйікті үйіміз шексіз алыс жерде

Шал дене бұл жердегі тойымсыз дауылды әр қадам сайын аз-аздап береді

соңғы жылу

Соңғы ыстық, соңғы ыстық, тағы да адам соншалықты алысқа барады

Миллиондаған қадамдары бар жылтыратылған жерде, үнсіз бұлттардың суық көрпе астында

Бұл мұз дәуірі

Бізден аз

Мұз дәуірі

Естідің бе

Әр қадам сайын аз

Бұл мұз дәуірі

Бізден аз

Мұз дәуірі

Естідің бе

Әр қадам сайын аз

Тағдырдың тайғақ тұзағы, іші қатып қалған нәрсе

Бірақ күннің үні шықпайтын уақыт келетініне сенгіміз келеді

мұз жылайды

Түйсік бізді итеріп жібергендей қыңырлықпен жүре береміз

Мұртты бастықтар тағы да сұқ саусақтарын шексіз көкжиекке лақтырады

Бет-әлпеттер әжімдердің есебін жүргізеді, біз әр қадам сайын тыныс аламыз

Тағдыр тағы да жаңа бұрылыс дайындап жатыр, айтшы бұл лабиринт бізді қайда апарады

Стерильді ақ терезені, шексіз мұзды күту

Бір ғана үміт бар, бұл жерде ешкім біздің ізімізбен жүрмейді

Бұл мұз дәуірі

Бізден аз

Мұз дәуірі

Естідің бе

Әр қадам сайын аз

Бұл мұз дәуірі

Бізден аз

Мұз дәуірі

Естідің бе

Әр қадам сайын аз