Глушь - Ка тет

Не растение и навряд ли гений.

Пришёл какой есть на порог, весь здесь, открывайте двери.

За спиной снова шастают тени, там синяя река да душистое зелье.

Бездонные ямы с пнями да скалится зубастый щебень.

За спиной долгая дорога, глубокое болото.

Причудливо судьбой тасуется колода.

Ноют кости, подбит, но не сломленный дух по-прежнему молод.

Жизнь выжимает все соки, каждый получает свой опыт.

В бетонных зарослях города опять разведут дураков будто кроликов.

Снова чья-то мечта тут рассыпалась карточным домиком.

Ты пошёл напролом матёрым секачём на охотника.

Под копытами ямы зевают да скалятся хищными кольями.

Город стоит грудой камня — там, бежит муравьиная река по делам.

Если ты не стал бить по рукам, безнаказанно жирует пунцовый комар.

Ухмыляется оскалом безумца Луна.

Она знает, что здесь победит тишина.

Даже тех, кто за словом не лезет в карман.

Тех, кто не привык рожать в муках слова.

Так просто оказаться.

Затравленным волком, ни один готов.

Тут обнажить белый жемчуг клыков.

За вонючею кость гончим псом вцепиться в холку.

И ты можешь сказать:

«Рот закрой, тепло не трать,» что толку?

В топку, позади — предки, впереди потомки.

Не докричаться — это дикая глушь.

Где ненужный потерян среди равнодушных.

И нашла приют красноязычная чушь.

Прибежище потерянных душ.

Тут устали ждать чуда, но ждут.

Здесь незачем выпячивать цыплячью грудь.

Скоро нитка, бирка и труп.

Глушь — в клетках из рёбер бьются сердца.

Глушь — под кожу мохнатым клещом вгрызается страх.

Дремучая места, пульсация крови в висках.

Знай ты дорогу, скажи, ну разве пришёл бы сюда.

Здесь глушь!

Глушь…

Глушь… Глушь…

Глушь… Глушь…

Өсімдік емес және гений емес.

Босағаға не келсе де, бәрі осында, есіктерді ашыңдар.

Көлеңкелер тағы да артта жүреді, көк өзен, хош иісті сусындар.

Түбі жоқ түпсіз шұңқырлар және тістері бар қиыршық тастары күлді.

Артында ұзақ жол, терең батпақ жатыр.

Палуба тағдырдың жазуымен біртүрлі араласады.

Сүйек ауырады, сынды, бірақ сынбаған рух әлі жас.

Өмір барлық шырындарды сығады, әркім өз тәжірибесін алады.

Қаланың бетонды тоғайларында ақымақтар тағы да қоян болып өседі.

Бұл жерде тағы біреудің арманы карта үйіндей күйреді.

Сіз аңшыға қарсы тәжірибелі ілмекпен алға шықтыңыз.

Тұяқ астындағы шұңқырлар жыртқыш қазықтардай есінеп, тістерін жалаңаштады.

Қала тас үйіндідей тұр – сонда құмырсқа өзені іскерлікпен ағып жатыр.

Қолыңды соқпасаң, қып-қызыл маса жазасыз сайрап жатыр.

Луна жындының жымиып күледі.

Ол бұл жерде тыныштық орнайтынын біледі.

Бір ауыз сөз үшін қалтасына кірмейтіндер де.

Сөздің шырмауында босануға дағдыланбағандар.

Болу оңай.

Қасқыр аңдыған, ешкім дайын емес.

Мұнда жалаңаш ақ інжу тістері.

Иттей сасыған сүйекке, құрсауға жабысып.

Және сіз айта аласыз:

«Аузыңды жап, жылуды ысырап етпе» дегені несі?

Пеште, артында – бабалар, ұрпақ алдында.

Айқайламау – жабайы дала.

Қай жерде қажетсіз немқұрайлылардың арасында жоғалады.

Ал қызыл сөйлейтін сандырақ пана тапты.

Жоғалған жандардың баспанасы.

Мұнда олар ғажайыпты күтуден шаршады, бірақ олар күтуде.

Бұл жерде тауықтың төс еттерін үрлеудің қажеті жоқ.

Көп ұзамай жіп, теге және мәйіт.

Шөл - жүректер қабырғалардан жасалған торларда соғады.

Шөлдік - қорқыныш тері астын түкті кене сияқты шағып алады.

Тығыз жерлер, храмдардағы қанның пульсациясы.

Егер жолды білсеңіз, айтыңыз, мұнда келер ме едіңіз.

Мұнда тыныштық!

Бэквудтар…

Тыныштық... Тыныштық...

Тыныштық... Тыныштық...