Holding the Void - Joseph Arthur

She lives in a world of her own making

She floats like she will soon be hung

She takes the wind from his creation

And forgets the way that peace will come

She blames the world for all her problems

She forgets herself in everyone

She sees the dark side of their nature

And wants the darkness to destroy the sun

She whispers symbols and hieroglyphics

She stands beneath the moon and sea

She says she kills the one who loves her

And then she points her gun at me

I gave her vision in all her bullets

I gave her words which calmed despair

I gave her love against her shoulder

I buried diamonds in her hair

I said I love you to her shadow

Even as her figure walked

I blamed my sadness on her words

Remembering the way she talked

The shape of masters long forgotten

She formed without the need to say

So I knew, and then in silence

Understood that I would pay

Her fragile grace inside deep yearning

Her eloquence with what she wore

The way she woke up like a virgin

The way she lay down like a whore

Battle scars and sweet oblivion

She whispered all these things to me

And when she left me in the shadows

I could no more seem to see

In the darkness

I destroy her

In the darkness

I’m destroyed

Without a season

Or a lover

I slip myself

Into the void

She lives in a world of her own making

She floats like she will soon be hung

She takes the wind from his creation

And forgets the way that peace will come

She blames the world for all her problems

She forgets herself in everyone

She sees the dark side of their nature

And wants the darkness to destroy the sun

In the darkness

I destroy her

In the darkness

I’m destroyed

Without a mission

Or a cover

I attempt

To hold the void

Without a season

Or a lover

I slip myself

Into the void

Without a mission

Or a cover

I attempt

To hold the void

Ол өзі жасаған әлемде өмір сүреді

Ол жақында асылып қалатындай қалқып жүр

Ол желді оның жаратылысынан алады

Және тыныштық келетін жолды ұмытады

Ол өзінің барлық проблемаларына әлемді кінәлайды

Ол бәрінде өзін ұмытады

Ол олардың табиғатының қараңғы жағын көреді

Қараңғылық күнді жойғанын қалайды

Ол символдар мен иероглифтерді сыбырлайды

Ол ай мен теңіздің астында тұр

Ол өзін жақсы көретін адамды өлтіремін дейді

Сосын ол мылтығын маған қарай бағыттады

Мен оның барлық оқтарымен көзқарасын бердім

Мен оған үмітсіздікті тыныштандыратын сөздер айттым

Мен оның иығына сүйіспеншілік бердім

Мен оның шашына гауһар тастарды көмдім

Мен оның көлеңкесінде сені сүйемін дедім

Оның фигурасы жүріп жатқанда да

Мен оның сөздеріне мұңымды  кінәладым

Оның қалай сөйлескенін еске түсіреді

Шеберлердің пішіні ұмытылған

Ол айтуды қажет етпей-ақ қалыптасты

Мен білдім, сосын үндемедім

Мен төлейтінімді түсіндім

Оның нәзік мейірімі терең аңсау

Оның киген киімімен шешендігі

Оның пәк қыз сияқты оянды

Оның жезөкше сияқты жатқаны

Соғыс тыртықтары және тәтті ұмыту

Ол маған осының бәрін сыбырлады

Ол мені көлеңкеде қалдырған кезде

Мен енді көре алмадым

Қараңғыда

Мен оны құртамын

Қараңғыда

Мен жойылдым

Маусымсыз

Немесе ғашық

Мен өзім тайып тұрмын

Босқа

Ол өзі жасаған әлемде өмір сүреді

Ол жақында асылып қалатындай қалқып жүр

Ол желді оның жаратылысынан алады

Және тыныштық келетін жолды ұмытады

Ол өзінің барлық проблемаларына әлемді кінәлайды

Ол бәрінде өзін ұмытады

Ол олардың табиғатының қараңғы жағын көреді

Қараңғылық күнді жойғанын қалайды

Қараңғыда

Мен оны құртамын

Қараңғыда

Мен жойылдым

Миссиясыз

Немесе мұқаба

тырысамын

Бос орынды ұстау үшін

Маусымсыз

Немесе ғашық

Мен өзім тайып тұрмын

Босқа

Миссиясыз

Немесе мұқаба

тырысамын

Бос орынды ұстау үшін