Monochrome - Enthral

Places travelling from nowhere to nowhere in the uncreated wastes…

I am so cold…

Father grant Me Wings and let Me return to You

Abandoned from a Grace I cannot Comprehend

Give Me Wisdom so that I can see where I failed

Snow is only cold on Bare Skin;

Why won’t you Shelter Me

A Tiny Piece of the Soul that inherits all the Earth… Is that why I Live?

Then remember this: Divinity in Truth is Lies!

I never decided what to be… My Life will not colour your Creation

Because Monochrome is the true God

Manifested in Endless Veins we are, a steady Pulseflow

Dark Blood from an open mouth… Your eyes are lifeless

Yet still they penetrate Flesh and bone… Staring at a Heart filled with

conceit

I recognize Human evil in every word you have said… How can we be expected to

believe?

Distant voices, Thousand of voices whispering through the Void

They say, Reflecting, it found nothing but itself

Hear what I say to You;

the Dark River bears only our Sorrow

Forever flowing through the Ages, the only heritage for our Children

We are the Slaves pulling the Wheel of the Heart

Pumping more dark water through the veins and into the River…

I feel the Pulse Thundering inside Me, like bells on My Dying Day

I Look back and see only one Single Path stretching out behind Me

I look ahead and see nothing but Darkness…

The Paths are long, and even in Death there seems to be no ending to them…

Тұрмысқа түскен жерлерден ешқайда еш жерде жоқ жерлер ...

Мен соншалықты салқынмын…

Әкем маған қанаттарын беріп, маған оралуға рұқсат етіңіз

Түсінбейтін рақымнан бас тарттым

Мені көре алмайтындай етіп маған даналық беріңіз

Қар тек жалаңаш теріде ғана суық;

Неге мені қорғамайсың

Бүкіл жерді иемденетін жанның кішкентай бөлігі... Мен сол үшін өмір сүремін бе?

Олай болса мынаны есте сақтаңыз: Ақиқаттағы құдайлық өтірік!

Мен не болатынымды  шешпеген                  өмірім  сенің жаратылыстарыңды  түске боямайды

Өйткені монохромды  нағыз Құдай

Шексіз тамырларда көрінді, біз, тұрақты импульств

Ашық ауыздан қара қан... Көздеріңіз жансыз

Сонда да олар ет пен сүйекке енеді... Толған жүрекке қадала

менмендік

Мен сенің әрбір сөзіңнен адамның зұлымдығын мойындаймын... Бізден қалай күтуге болады

сену?

Алыстағы дауыстар, Мың дауыс сыбырлап

Олар: «Ойланғанда, ол өзінен басқа ештеңе таппады» дейді

Саған айтарымды  тыңда;

Қараңғы өзен біздің қайғымызды ғана көтереді

Мәңгілік ғасырлар бойы ағып, біздің балаларымыз үшін жалғыз мұра

Біз Жүрек дөңгелегін  тартатын құлдармыз

Тамырлар арқылы және өзенге көбірек қара суды айдау ...

Мен ішімде импульстің күркірегенін       Өлетін  күнім                қоңыраулар                                                                                                                                                                         

Мен Артыма қарасам, артымда бір ғана Жалғыз жолды көремін

Мен алға қарап, қараңғылықтан басқа ештеңе көрмеймін...

Жолдар ұзақ, тіпті Өлімде де олардың соңы жоқ сияқты...