Konzert - Coppelius

In fernes Grau entführte uns das Spiel

In Wolken, aus den Fesseln der Gedanken

Da Nebelbläue uns und Licht versanken

Und mattes Dämmern aus den Gründen fiel

Die wir betäubt, geschlossenen Auges lauschten

Und lang noch nach dem letzten reinen Ton

In unsere eigene Stille sinnend flohen

In der die Melodien weiter rauschten

Dann hob sich plötzlich unser Einsamsein

Klar fühlend über Klagen und Bekennen

In unbeschreiblich schreiendem Erkennen

Denn zu den knarrend aufgestoßenen Türen

Die zu der Welt und zu den Menschen führen

Bricht Lärm des Alltags über uns herein

Ойын бізді алыс сұрға апарды

Бұлттарда, ойдың бұғауынан

Өйткені көк тұман бізді басып, жарық батып кетті

Ал, алаңқайда күңгірт таң атты

Тыңдаған біздер, таңырқадық, көздерін жұмып

Және соңғы таза нотадан көп уақыт өткен соң

Өз тыныштығымызға медитациядан қашып кетті

Онда әуендер сыбдырлай берді

Содан кейін кенеттен жалғыздығымыз көтерілді

Шағымдар мен мойындаулар туралы анық сезіну

Айқайлап тану

Себебі сықырлаған есіктерге

Бұл әлемге және адамдарға әкеледі

Күнделікті өмірдің шуы бізді бұзады