La Corde - Vii

Portrait banal d’un adolescent discret

Manu entre en terminal accompagné de ses secrets

Dans son survêt' Arsenal, pe-ra dans les écouteurs

Et le cartable aux couleurs de son équipe du Portugal

Pas grand chose d’original, juste une anecdote

Manu est tombé amoureux de l’un de ses deux meilleurs potes

Il opte pour le silence face à la stupidité

Mais subit le poids écrasant de la culpabilité

Dans sa sexualité solitaire introverti

Averti, les interdits feront de lui un inverti

Il se décide, franchit le cap

La riposte de son pote résonne encore comme une claque

La bulle éclate, la rumeur est blessante

Les murmures des couloirs deviennent très vite assourdissants

On s’insurge, on s’insulte, on en vient aux mains

Puis c’est la corde qui s’incruste comme un remède au lendemain

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, déjà la vingtaine

Je marche les veines ouvertes quand la foudre se déchaîne

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, ton avis je m’en passe

Ce que j’aime: je l’embrasse, ça n’a rien d’obscène

La vie suit son cours, il y a des hauts, il y a des bas

Chez les siens tous les jours sur ses ébats il y a débat

Ça ne parle pas d’amour mais de moral et de nature

Les parents de Manu, toujours dans la caricature

Créature au caractère quasi catastrophique

On reproche à son fils de ne pas être un hypocrite

D’avoir tombé le masque, de s’assumer enfin

Dans ce procès sans fin le jugement est une farce

Regardez-vous dans la glace, qui sont les vrais tordus?

Tous ces gros dégueulasses, donneurs de leçons de vertu

Et au taf c’est la même, l’atmosphère est pesante

Les parallèles et raccourcis ou bien toutes ces blagues écœurantes

Il perd son équilibre, tend l’oreille, entend le vide

Et la corde se balance, menaçante et solide

L’amalgame est facile: l’homo c’est l’abomination

L’hétéro se complaît si fier de sa domination

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, déjà la vingtaine

Je marche les veines ouvertes quand la foudre se déchaîne

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, ton avis je m’en passe

Ce que j’aime: je l’embrasse, tout ça n’a rien d’obscène

Ça s’propage en fait, c’est comme une maladie qui s’propage

Cette loi c’est la légalisation de la pédophilie

Ça n’est pas naturel

L’homosexualité est une abomination

A la sortie de l’usine, Manu décompresse

2012: l’homophobie se décomplexe

Et la droite est dans la rue, celle qui veut sauver la France

On manifeste, on chante pour réduire au silence

«Les pédés au bûcher»: ça n’a rien de bon enfant

Les murs et les poteaux ont des slogans ahurissants

Et si la haine est si fréquente, on s’y habitue pas

Manu fait quelques pas mais son indignation augmente

Il rejoint son mec à l’angle, il arrache une affiche

Trois types arrivent armés de matraque télescopique

Tout se complique, déluge d’injures et de coups

Tout va très vite, dans la panique Manu s'écroule

Frappé au sol, aussitôt c’est le trou noir

Allongé sur le trottoir, quasiment laissé pour mort

Cette fois ce n’est pas la corde qui aura le dernier mot

Dans trois jours on enterre Emmanuel Feliciano

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, déjà la vingtaine

Je marche les veines ouvertes quand la foudre se déchaîne

Et cette corde qui m’appelle, qui me fait de l'œil

«Le pédé» comme ils m’appellent, un pied dans le cercueil

Ne pleure pas, c’est pas la peine, ton avis je m’en passe

Ce que j’aime: je l’embrasse, tout ça n’a rien d’obscène

Ақылды жасөспірімнің банальды портреті

Ману өзінің құпияларымен терминалға кіреді

Арсенал спорт костюмінде, құлаққапта пе-ра

Ал сөмке оның Португалия командасының түстерінде

Түпнұсқа емес, тек анекдот

Ману екі жақсы досының біріне ғашық болды

Ол ақымақтық алдында үнсіздікті таңдайды

Бірақ кінәнің ауыр салмағын көтереді

Оның жалғыз интроверт жыныстық қатынасында

Ескерту, тыйымдар оны инвертке айналдырады

Ол шешім қабылдайды, секіреді

Оның жолдасының сөйлеген сөзі әлі күнге дейін ұрғандай естіледі

Көпіршік жарылады, өсек ауырады

Дәліздердің күбір-сыбыры тез естіледі

Біз бүлік шығарамыз, бір-бірімізді қорлаймыз, ұрысамыз

Сонда ертеңгі күннің еміндей сіңген арқан

Ал мына арқан мені шақырып, маған көз қысты

Бір аяғы табытта, олар мені атайтындай «шұбар».

Жыламаңдар, оған тұрарлық емес, қазірдің өзінде жиырмада

Мен найзағай жарқылдаған кезде тамырымды ашып жүремін

Ал мына арқан мені шақырып, маған көз қысты

Бір аяғы табытта, олар мені атайтындай «шұбар».

Жыламаңдар, оған лайық емес, сенің пікірің маған бәрібір

Маған ұнайтыны: мен оны сүйемін, бұл ұят емес

Өмір жалғасуда, көтерілу бар, құлдырау бар

Үйде күнде оның еркелігі туралы пікірталастар болады

Бұл махаббат туралы емес, адамгершілік пен табиғат туралы

Манудың ата-анасы әлі мультфильмде

Аса апатты тіршілік иесі

Баласы екіжүзді емес деп сынға түседі

Масканы түсіріп алу, ақырында болжау

Бұл шексіз сотта үкім - бұл фарс

Айнаға қарайсың ба, нағыз бұралғандар кім?

Сол майлы лас, ізгілікпен сабақ беретіндердің бәрі

Ал жұмыста да солай, атмосфера ауыр

Параллельдер мен төте жолдар немесе барлық ауыратын әзілдер

Ол тепе-теңдікті жоғалтады, құлағын тартады, бос естиді

Ал арқан серпіліп, қорқынышты және күшті

Амальгама оңай: гомо - жексұрындық

Тікелей өзінің үстемдігін мақтан тұтады

Ал мына арқан мені шақырып, маған көз қысты

Бір аяғы табытта, олар мені атайтындай «шұбар».

Жыламаңдар, оған тұрарлық емес, қазірдің өзінде жиырмада

Мен найзағай жарқылдаған кезде тамырымды ашып жүремін

Ал мына арқан мені шақырып, маған көз қысты

Бір аяғы табытта, олар мені атайтындай «шұбар».

Жыламаңдар, оған лайық емес, сенің пікірің маған бәрібір

Маған ұнайтыны: мен оны сүйемін, бұл ұят емес

Бұл шын мәнінде тарайды, бұл таралатын ауру сияқты

Бұл заң педофилияны заңдастыру болып табылады

Бұл табиғи емес

Гомосексуализм – жексұрындық

Зауыттан шыққан Ману компрессті босатады

2012: гомофобия тежелмейді

Ал оң жақ – көшеде, Францияны құтқарғысы келетін адам

Біз наразылық білдіреміз, біз үнсіздік үшін ән айтамыз

«Сәуегейлер»: бұл жақсы бала емес

Қабырғалар мен тіректерде адамды таң қалдыратын ұрандар бар

Ал жек көрушілік соншалықты жиі болса, оған үйренбейсің

Ману бірнеше қадам жасайды, бірақ оның ашуы күшейеді

Ол бұрышта жолдасын кездестіріп, плакатты жыртып тастайды

Үш жігіт телескоптық таяқтармен қаруланған

Барлығы күрделене түседі, қорлау мен соққылардың тасқыны

Барлығы өте жылдам өтіп жатыр, үрейленіп Ману құлап қалады

Жерге соғылды, бірден қара тесік

Тротуарда жатып, өліп қала жаздады

Бұл жолы соңғы сөзді арқан емес

Үш күннен кейін Эммануэль Феличиано жерлейді

Ал мына арқан мені шақырып, маған көз қысты

Бір аяғы табытта, олар мені атайтындай «шұбар».

Жыламаңдар, оған тұрарлық емес, қазірдің өзінде жиырмада

Мен найзағай жарқылдаған кезде тамырымды ашып жүремін

Ал мына арқан мені шақырып, маған көз қысты

Бір аяғы табытта, олар мені атайтындай «шұбар».

Жыламаңдар, оған лайық емес, сенің пікірің маған бәрібір

Маған ұнайтыны: мен оны сүйемін, бұл ұят емес