Vértigo - Valira

Estaba buscando en el armario una opción

Y decidirme a olvidar

Las prendas que trajeron lluvia y tos

Sonaban alarmas por aguantar la presión

Dentro de aquel vendaval

Silencio aunque rasgara con la voz

Las marchitas letras por las que me hundí

Y que me hicieron mortal

Me asusto al escuchar mi piel crujir

Suena el eco de aventura al resistir

Y toda esta soledad, me mece y me acompaña al escribir

Pero hay estigmas en mi voz

Quiero encontrarme y comprender, qué es este vértigo al futuro

Todo el terror que la derrota capturó

Temí que aguantaran mis pies, apreté dientes contra el mundo

Mi pobre alma entre sus trozos se escudó

Me pudo el cansancio con el cambio de estación

Herido por el puñal, clavándome el pasado y su sabor

Canté en el diluvio hasta dolerme el pulmón

Deseando alguna señal, muriendo de ocultar tanta lesión

Muerdo la atadura que me impide huir

Y me quiere silenciar, que aprieta y que me obliga a combatir

Sé que olvidaré el momento en que me fui

Y quedará lo real, la huella ya inmortal que llevo en mí

Pero hay estigmas en mi voz

Quiero encontrarme y comprender, qué es este vértigo al futuro

Todo el terror que la derrota capturó

Temí que aguantaran mis pies, apreté dientes contra el mundo

Mi pobre alma entre sus trozos se escudó

Sigo notando el balanceo, y lo inestable de este mar

Todo empezó como un recreo, que suplantó mi identidad

Y el aleteo, que creo que me hará despegar como un dragón

Que escupe fuego, el asedio que este viaje me causó

Que ahora buceo y ya no encuentro diversión

Quiero encontrarme y comprender, qué es este vértigo al futuro

Todo el terror que la derrota capturó

Temí que aguantaran mis pies, apreté dientes contra el mundo

Mi pobre alma entre sus trozos se escudó

Мен шкафтан бір нұсқа іздедім

Және ұмытуды шешіңіз

Жаңбыр мен жөтел әкелген киім

Қысымға төтеп беру үшін дабыл қағылды

Сол дауылдың ішінде

Даусымен жыртса да үндемеу

Мен батқан солған әріптер

Және олар мені өлімге айналдырды

Терімнің сықырлағанын естігенде қорқамын

Шытырман оқиға жаңғырығы қарсыласу кезінде естіледі

Міне, осы жалғыздықтың бәрі мені тербетеді, жазған кезде мені сүйемелдейді

Бірақ менің дауысымда стигма бар

Мен өзімді тауып, болашаққа бұл айналудың не екенін түсінгім келеді

Жеңілген террордың бәрі басып алынды

Аяғым ұстап қала ма деп қорықтым, дүниеге қарсы тісімді түйдім

Оның кесектерінің арасында менің бейшара жаным қалқан болды

Маусым ауысқан сайын шаршадым

Қанжардан жараланған, мені өткенмен және оның дәмімен шаншып алған

Топан суда өкпем ауырғанша ән салдым

Бір белгі тілеп, сонша жарақатты жасыру үшін өлу

Мен қашып кетуіме кедергі келтіретін жіпті тістеймін

Және ол менің үнімді өшіргісі келеді, ол қысады және бұл мені күресуге мәжбүр етеді

Мен кеткен сәтте ұмытатынымды білемін

Ал шынайы нәрсе, менің бойымдағы өлмес ізім қалады

Бірақ менің дауысымда стигма бар

Мен өзімді тауып, болашаққа бұл айналудың не екенін түсінгім келеді

Жеңілген террордың бәрі басып алынды

Аяғым ұстап қала ма деп қорықтым, дүниеге қарсы тісімді түйдім

Оның кесектерінің арасында менің бейшара жаным қалқан болды

Мен бұл теңіздің тербелісін және тұрақсыздығын байқаймын

Мұның бәрі менің жеке тұлғамды бейнелейтін үзіліс ретінде басталды

Ал шапалақтау, менің ойымша, мені айдаһардай ұшыруға мәжбүр етеді

Бұл сапар мені тудырған отты, қоршауды

Енді мен сүңгуірмін, мен енді қызық таба алмаймын

Мен өзімді тауып, болашаққа бұл айналудың не екенін түсінгім келеді

Жеңілген террордың бәрі басып алынды

Аяғым ұстап қала ма деп қорықтым, дүниеге қарсы тісімді түйдім

Оның кесектерінің арасында менің бейшара жаным қалқан болды