Dandelion - The Black Atlantic

Now she walks the land

The heart of which she always belonged to

On the back ways

Finding wild flowers and stones

For a wise woman’s treasury

She set free to the wind

When the clock of her memory dispersed

Into uncountable incomprehensible time capsules

Film rearranged on the reel

In her eyes, I would always be four years old

My Dandelion

Қазір ол жерді аралап жүр

Ол әрқашан жататын жүрегі

Артқы жолдарда

Жабайы гүлдер мен тастарды табу

Ақылды әйелдің қазынасы үшін

Ол желге  еркіндік берді

Оның жадының сағаты тарқаған кезде

Сансыз түсініксіз уақыт капсуласына

Фильм барабанда қайта реттелді

Оның көзінде мен әрқашан төрт жаста болар едім

Менің бақушым