Аутро - SP4K

Я ненавижу ссориться

Борюсь с этим отчаянно

И страшно мне становится

Когда в конце молчание

И сразу чувствую вину

За то, что злоба победила

Оно не стоило того,

А время тупо уходило

Так может лучше не молчать?

Да, этот стих сумбурен

Не обижайся на меня

Я просто дурень

Я просто дурень

Я просто дурень

Мен ұрысуды жек көремін

Мен онымен күресемін

Ал мен қорқамын

Соңында тыныштық орнаған кезде

Ал мен өзімді бірден кінәлі сезінемін

Өйткені зұлымдық жеңді

Бұл тұрарлық емес еді

Ал уақыт зымырап өтіп жатты

Ендеше, үндемеген дұрыс шығар?

Иә, бұл аят бір төбе

Маған ренжіме

Мен жай ғана ақымақпын

Мен жай ғана ақымақпын

Мен жай ғана ақымақпын