Tomatoes - Shane Koyczan

People always ask me:

«How do you memorize all of that?»

And the truth is the first girl I ever kissed, tasted like tomatoes.

And I know this, because the second girl I ever kissed tasted like pepper.

It wasn’t unpleasant.

It’s just that I was expecting tomatoes.

When I was a kid I was fascinated by space

And I learnt that time slows near a black hole.

Inside a black hole time stops altogether.

Whether or not this theory will ever be proved,

I’m moved to believe this would be the perfect place to love someone.

In grade 4 my gym teacher gave me the nick name half-ton.

It was a name that stuck.

I remember it, because it was the first I ever told someone:

«go fuck yourself!»

and meant it.

He quit calling me the name after he called my house

Trying to get me in trouble for what I’d said,

To which my grandmother replied:

«Mr.

Shithead, I told him to say it.»

I remember my grandfather’s blue tool kit,

Where he hid a secret stash of raisins.

I recall thinking: «My granddad has the worst taste in candy.»

But he did teach me how to tie a tie.

My first opportunity to apply this knowledge was my first date,

A seventh grade class mate, who showed up wearing acid washed jeans and a Def

Leppard t-shirt.

I wore a suit and tie.

When she asked why I was all dressed up,

I told her: «My other clothes smell funny.»

I am not saying it ended badly,

But she wound up leaving me for a boy,

who could make farting noises with his arm-pit.

I’m forced to admit — he was pretty cool.

My fourth grade teacher had a rule about speaking out of turn.

Failure to learn and practise this lesson

would result in having to sit outside.

I know this, because I’ve tried it once.

When she finally came out to check on me, she asked:

«What was so important, that it couldn’t wait?»

Knowing that it’s rude to point,

But needing to illustrate my position,

I gestured to her chest and said:

«Your boob is hanging out.»

She quickly covered up and corrected me: «Breast.»

She was a good teacher.

When I was twelve, I was given an academic diagnostics test.

Later the instructor informed me,

I had an aptitude for history.

He looked puzzled when I replied:

«Yeah, but that was yesterday.

Today I’m more interested in tomorrow.»

I remember it,

Because the next day I asked a girl if I could borrow a pen.

When I offered it back she said:

«You should write me a letter with it first.»

So I did, wrote her a note,

Which the teacher then intercepted and read to the class.

It was something that we’d learnt in science that day

about the way gravity affects mass and weight

in relation to how quickly something will fall.

A crumpled ball of paper will fall at the same speed as a boulder of granite.

It doesn’t matter how much something weighs,

It stays the same until you consider surface area and resistance,

At which point the persistence of gravity loses force.

Crumple a piece of paper into a ball.

It will fall faster than a loose sheet.

They are both composed of the same mass and weight,

So you’d think that the rate of velocity measured with the force of gravity

Would cause each to fall at the same speed.

But that’s when you need to consider that the greater surface area of the loose

sheet adds resistance.

So the crumpled ball will fall quickly,

But the loose sheet will slowly float.

I wrote a note.

Explaining that when two people are falling for each other,

They do so at the same speed.

There’s no need to factor in the physics explanations

or something we can make no use of.

Einstein said: «Gravity won’t be held responsible for people falling in love.»

I wrote her a note.

Telling her: «If I fall in love with you,

No one will ever be able to explain it.

And I think that’s beautiful.»

Despite the class laughing, she did as well,

Which is how I can tell you that I then knew and now still know,

she tasted like tomatoes.

I don’t remember the way every song goes.

I can’t recall ever y person I’ve met.

I get names mixed up all the time.

I’m terrible with birthdays.

But I remember all the ways people have affected me.

How our stories became memories.

And if you were enough then you’re in there somewhere.

Maybe it was a truth or dare kiss,

Or a simple act of kindness,

one that reminded me to remember this moment

and mark it as a memory, so we could both have it to look back on.

From this life, I’ve drawn conclusions so big,

They can’t fit into the tiny comic book boxes,

Because I don’t wanna risk losing the detail,

Just so I can make the story fit.

It’s not a trick.

I remember how things felt.

Which in turn makes me remember how things happened.

Like my first attempt at skateboarding,

Where I received a down to the bone skinned knee.

I remember a tree that looked like a man,

With huge arms trying to hold up the sky.

I used to try to climb it to the very top,

until one day I didn’t, couldn’t get down.

I remember the man with the brown car

Tried to convince me he was sent to pick me up by my mom.

Number 1, I lived with my grandparents,

Number 2, he didn’t know the safety word.

I recall when it finally occurred to me,

I’m pretty fantastic.

It’s not magic.

I remember because I make comparisons.

Not in terms of better or worse, just different.

And not all of these memories are great, but they’re mine.

Which lends way to believe,

That none of our lives are put together on an assembly line.

We’re not pre-packaged with memories or programmed with stories.

We have to make our own.

And they all come «batteries not included».

And with the endless opportunities we have dearly,

Seldom do we take the time necessary to record, rewind and press play.

In our own way, we are all ghetto blasters at top volume.

We consume silence with noise,

Speakers pounding out our heartbeats as we write refund receipts for the broken

ear drums of people who could hear us live.

We give up our self’s time,

Precious, because its quality is limited only by your ability to live within it.

Put yourself into every second of every minute,

And you will have a life worth remembering.

Just because we don’t have forever,

Doesn’t mean we have to live our lives moving towards the end,

As if on a conveyer belt.

I felt nothing short of astonished when people asked me:

«How do you memorize all of that?»

The fact of the matter is,

It’s not a trick.

There is no thick curtain you need to pull away,

No little old man making it all work from behind a locked door.

You yourself probably remember before when I told you that,

Near a black hole, time slows.

Inside a black hole is where I wanted to grow tomatoes.

Менен адамдар үнемі сұрайды:

«Осының барлығын қалай  жаттайсыз?»

Ал шындық - мен сүйген алғашқы қыз, қызанақ тәрізді.

Мен мұны білемін, өйткені мен сүйген екінші қыздың дәмі бұрыш сияқты болды.

Бұл жағымсыз болған жоқ.

Мен қызанақ күткенім ғана.

Мен бала кезімде ғарышқа қызығатынмын

Мен бұл уақыт қара шұңқырға жақын баяуладым.

Қара тесік ішінде уақыт мүлде тоқтайды.

Бұл теория дәлелдене ме, жоқ па,

Мен бұған біреуді жақсы көретін керемет орын болатынына сенемін.

4-сыныпта жаттығу залының мұғалімі маған жарты тонна лақап ат берді.

Бұл есім еді.

Бұл есімде, өйткені мен бірінші болып біреуге айттым:

«Өзіңді-өзің ренжіт!»

және соны білдірді.

Ол менің үйімді шақырғаннан кейін маған есімін шақырады

Мені не айтатын нәрселер үшін қиындыққа тапсыруға тырысады,

Әжем деген жауап берді:

«Мырза.

Босқа, мен оған айт деп айттым».

Менің атамның көгілдір құрал жиынтығы есімде,

Ол мейіздің жасырын қоймасын жасырған.

Мен былай есте сақтаймын: «Менің немеремде кәмпиттегі ең жаман дәмі бар».

Бірақ ол маған галстук байлауды үйретті.

Менің бұл білімімді қолданудың алғашқы мүмкіндігім менің алғашқы күнім болды,

Қышқылмен жуылған джинсы шалбар киіп келген жетінші сыныптас дос

Леппард футболкасы.

Мен костюм мен галстук кидім.

Ол менің неге киінгенімді сұрағанда,

Мен оған: «Менің басқа киімімнің иісі күлкілі» дедім.

Мен соңы жаман болды деп айтпаймын,

Бірақ ол мені ұл бала үшін тастап кетті,

қолының шұңқырымен ысқырған дыбыстарды шығаратын.

Мен мойындауға мәжбүр       өте әдемі  болды.

Төртінші сыныптағы мұғалім кезектен  сөйлеу  ережесі           кезекте     сөйлеу   ережесі                                                                      мұғалім кезекте      сөйлеу    ережесі                                                       мұғалім кезекте     сөйлеу    ережесі                      |

Бұл сабақты үйренбеу және тәжірибе алмау

сыртта отыруға әкелуі мүмкін.

Мен мұны білемін, өйткені мен оны бір рет сынап көрдім.

Ол мені тексеруге шыққан кезде, ол:

«Не маңызды болды, ол күте алмады?»

Көрсетудің дөрекі екенін біле отырып,

Бірақ позициямды                                                                                                                                                                    |

Мен оның кеудесіне ымдап:

«Сіздің кеудеңіз ілулі.»

Ол тез жауып, мені түзетіп: «Кеуде».

Ол жақсы мұғалім болды.

Мен он екі жасымда             академиялық диагностика                       диагностика     тест          |

Кейін нұсқаушы маған хабарлады:

Мен тарихқа қабілеттім болды.

Мен жауап бергенде, ол таңырқап қарады:

«Иә, бірақ бұл кеше болды.

Бүгін мені ертеңгі күн көбірек қызықтырады.»

Менің есімде, 

Себебі келесі күні мен бір қыздан қалам алып бере аламын ба деп сұрадым.

Мен оны қайтарғанда ол былай деді:

«Алдымен сіз маған хат жазуыңыз керек.»

Мен                                                                                                        |

Мұғалім оны ұстап алып, сыныпқа оқыды.

Бұл біз сол күні ғылымда білгендіктен

гравитацияның масса мен салмаққа қалай әсер ететіні туралы

бір нәрсенің қаншалықты тез құлайтынына қатысты.

Қағаздың кесілген доп граниттің таспасына сәйкес келеді.

Бір нәрсенің салмағы қанша екені маңызды емес,

Ол бетінің ауданы мен қарсылығын ескермейінше, өзгеріссіз қалады,

Бұл           ауырлық  күшінің  тұрақтылығы  күшін  жоғалтады.

Бір қағаз бір шар      ұж                                                                                           |

Ол бос параққа қарағанда жылдамырақ түседі.

Олардың екеуі де бірдей масса мен салмақтан тұрады,

Сондықтан  жылдамдық  жылдамдығы  ауырлық  күшімен  өлшенеді деп ойлайсыз

Әрқайсысының сол жылдамдығына жатады.

Бірақ дәл сол кезде бос жердің үлкен бетінің ауданы                                                     |

парақ қарсылықты қосады.

Осылайша мыжылған доп тез құлап кетеді,

Бірақ бос парақ баяу жүзеді.

Мен жазба жаздым.

Екі адамның бір-біріне ғашық болғанын түсіндіре отырып,

Олар мұны сол жылдамдықта жасайды.

Физика бойынша түсініктемелерге мән берудің қажеті жоқ

немесе біз пайдаланбайтын нәрсе.

Эйнштейн: «Адамдардың ғашық болғанына ауырлық күші жауапты болмайды» деген.

Мен оған жазба жаздым.

Оған: «Егер мен саған ғашық болсам,

Оны ешкім түсіндіре алмайды.

Менің ойымша, бұл әдемі.»

Сыныптың күлгеніне қарамастан, ол да солай істеді,

Мен сізге сол кезде білгенімді және қазір де білетінімді осылай айта аламын,

ол қызанақ сияқты болды.

Әр әннің қалай жүретіні есімде жоқ.

Мен ешқашан кездескен адамды есіме түсіре алмаймын.

Мен барлық уақытта араластырылған есімдер аламын.

Мен туған күндерден қорқамын.

Бірақ адамдардың маған қалай әсер еткені есімде.

Біздің әңгімелеріміз қалай естелікке айналды.

Егер сіз жеткіліксіз болсаңыз, сонда бір жерде сіз.

Мүмкін бұл шындық немесе батылдықпен сүйіспеншілік болды,

Немесе қарапайым мейірім әрекеті,

бұл сәтті есіме түсіргеніме арналған

және оны жад ретінде белгілеңіз, сондықтан біз екеуімізге қайта қарауымыз керек еді.

Бұл өмірден мен үлкен қорытынды жасадым,

Олар кішкентай комикс қораптарына сыймайды,

Мен егжей-тегжейден айырылып қалғым келмейтіндіктен,

Сондықтан мен оқиғаның сәйкес келуі мүмкін.

Бұл қулық емес.

Мен жадымда қалай әсер еткені есімде.

Бұл өз кезегінде оқиғалардың қалай болғанын есіме түсіреді.

Скейтбордингтегі алғашқы әрекетім сияқты,

Мен тізеге дейін тері жамылғысын алдым.

Адамға ұқсайтын ағаш есімде,

Үлкен қолдарымен аспанды ұстауға тырысады.

Мен бұған дейін оған көтерілуге ​​тырысатынмын,

бір күнге дейін түсе алмадым, түсе алмадым.

Қоңыр көлігі бар адам есімде

Оны мені анам алып кетуге жібергеніне сендіруге тырыстым.

№1,                                                                                                                                                                                                                                                   |

№2, ол қауіпсіздік сөзін білмеді.

Бұл менің ойыма келгені есімде 

Мен өте кереметпін.

Бұл сиқыр емес.

Мен есімде, өйткені мен салыстырулар жасаймын.

Жақсы немесе жаман жағынан емес, басқаша.

Бұл естеліктердің барлығы  керемет емес, бірақ олар менікі.

Бұл сенуге жол береді,

Біздің өміріміздің ешқайсысы құрастыру сызығына біріктірілмейді.

Біз естеліктермен алдын ала жинақталмаған немесе  оқиғалармен бағдарламаланбағанбыз.

Біз өзіміздің болуымыз керек.

Және олардың барлығы «батареялар кірмейді».

Бізде шексіз мүмкіндіктер бар,

Біз жазып, қайта орап, ойнату үшін қажет уақытты сирек қолданамыз.

Біз                                                 гетто жарылысшыларымыз                                 .

Біз тыныштықты шумен бірге тұтамыз,

Сынғандар үшін төлемді қайтару түбіртектерін жазып жатқанда, спикерлер жүрегімізді соғып жатыр

бізді тірі еститін адамдардың құлақ барабандары .

Біз өз уақытымызды береміз,

Қымбат, себебі оның сапасы тек оның ішінде өмір сүру мүмкіндігімен шектеледі.

Әр минуттың әр секундына өзіңізді қойыңыз,

Сізде  есте сақтауға тұрарлық өмір болады.

Бізде мәңгілік болмағандықтан,

Бұл өміріміздің соңына қарай өмір сүруіміз керек дегенді білдірмейді,

Конвейер лентасындағы сияқты.

Адамдар мені таң қалдырған кезде:

«Осының барлығын қалай  жаттайсыз?»

Мәселе мынада, 

Бұл қулық емес.

Қалың перде жоқ жоқ,

Құлыпталған есіктің арғы жағында бәрін жасайтын кішкентай қарт.

Бұрын мен сізге бұл туралы айтқан кезіңіз естеріңізде болса керек,

Қара дыры маңында уақыт баяулайды.

Қара тесік ішінде мен қызанақ өсіргім келген.