Octubre Dolç - Raimon

Octubre dolç encenia colors

Que lentament escampava a l’atzar

Bedolls, llorers, oms i faigs, castanyers

Rebien lleus grocs, verds, ocres, vermells

Un vent petit feia moure el fullam

Un so suau omplia l’aire clar

Mòrbida llum envelava el matí

Com oblidar aquell moment de goig?

Recorde bé la llunyana remor

Petjada breu de vida de ciutat

Clos de l’engany del tràfec dels humans

Coixí callat d’aquella hora i del lloc

Jo passejant gaudia del bon temps

Ben acordat amb tot el meu entorn

Passat, futur no eren gens presents

L’instant que fuig feia el meu viure ple

Vaig sentir veus gairebé al meu costat

L'última part d’un diàleg més llarg

-Vine-te'n amb mi

No et faré res que no vulguis que et faci

-No

-Per què?

-Perquè no et conec prou encara

-Pot ser una manera de coneixe’m més

Vine-te'n amb mi

No et faré res que no vulguis que et faci

-Jo sóc molt jove i tinc molt de temps

-Però jo no tic temps.

Ja el temps

Em té a mi

Vine-te'n amb mi.

On tu vulguis

Amb mi

-Les meves mans troben gust

Acariciant els teus cabells

-Que ja blanquegen

-Els teus ulls tenen mirades

De sorpresa i desig

Són mirades de nen

-Et doblo l’edat

-Beses amb força i tendresa alhora

-Els teus pits són petits i plens

La teva pell és raïm

-Sembles molt net

I m’agrada l’olor del teu cos

M’abraces i t’abraço

Aquí recolzats a la soca de l’arbre

Hem de semblar una estranya parella

-Vine-te'n amb mi

No et faré res que no vulguis que et faci

-No.

No et conec prou, ja t’ho he dit

Es fa tard

Me n’haig d’anar

-No encara.

Queda’t

-Adéu

-Adéu, dolcesa i joventut

Els teus ulls tenen el color

Que el sol del matí desa

Entre les branques més altes dels arbres

-Adéu, home

-Adéu, noia

No hagués pogut, ni vull, treure’m dels ulls

Tots els colors dels arbres que he mirat

Bella cançó encara no cantada

Dansa distant que mai no ha estat ballada

Temps era temps hi havia un infant

D’ulls ben oberts i ben desperta oïda

Aquest infant, ingenu i neguitós

Viu dins del cos, precari cos d’un home

Octubre dolç encenia colors

Que lentameni escampava a l’atzar

Bedolls, llorers, oms i faigs, castanyers

Тәтті қазан түстері жанды

Бұл кездейсоқ шашыраңқы

Қайың, лавр, қарағаш пен бук, каштан ағаштары

Олар ашық сары, жасыл, очра, қызыл түстерді алды

Кішкене жел шлейфті қозғалтты

Мөлдір ауаны жұмсақ дыбыс толтырды

Таңертең ауруды жарық бұлтты

Сол қуанышты сәтті қалай ұмытуға болады?

Алыстағы гуілдер жақсы есімде

Қала өмірінің қысқаша ізі

Адам саудасын алдаудың аяқталуы

Сол заман мен жердің үнсіз жастығы

Жаяу жүріп жақсы ауа-райы ұнады

Менің айналаммен жақсы келісемін

Өткен, болашақ мүлде болған жоқ

Оның қашып кеткен сәті менің өмірімді толтырды

Мен қасымнан дерлік дауыстарды естідім

Ұзақ диалогтың соңғы бөлігі

-Менімен жүр

Мен саған істегенімді қаламағаныңды мен саған істемеймін

-Жоқ

-Себебі?

- Өйткені мен сені әлі жақсы білмеймін

- Бұл менімен жақынырақ танысудың бір жолы болуы мүмкін

менімен жүр

Мен саған істегенімді қаламағаныңды мен саған істемеймін

- Мен өте жаспын, уақытым көп

-Бірақ менің уақытым жоқ.

Уақыт қазірдің өзінде

ол менде

Менімен жүр.

Қалаған жерде

Менімен бірге

-Менің қолым дәмін табады

Шашыңызды сипау

-Олар қазірдің өзінде ағарған

- Сенің көздеріңнің түрі бар

Таңдану мен қалау

Олар баланың келбеті

- Мен сенің жасыңды екі есеге арттырамын

-Бір уақытта күшпен және нәзіктікпен сүйіңіз

-Сіздің кеудеңіз кішкентай және толық

Сіздің теріңіз жүзім

-Сен өте таза көрінесің

Ал маған сенің денеңнің иісі ұнайды

Сен мені құшақтайсың, мен сені құшақтаймын

Міне, ағаштың діңіне сүйеніп

Біз біртүрлі жұп сияқты көрінуіміз керек

-Менімен жүр

Мен саған істегенімді қаламағаныңды мен саған істемеймін

-Жоқ.

Мен сізді жақсы білмеймін, мен сізге айттым

Кеш батты

Менің барғым керек

-Әлі жоқ.

Қалыңыз

-Сау бол

-Қош бол, тәтті және жастық

Көздеріңіздің түсі бар

Таңертеңгі күн сақтасын

Ағаштардың ең биік бұтақтарының арасында

- Қош бол, жігіт

-Қош бол қыз

Мен көзімді ала алмадым, алғым да келмейді

Мен қараған ағаштың барлық түстері

Әдемі ән әлі айтылмаған

Ешқашан билемеген алыс би

Ертеде бір бала болыпты

Көздер ашық, құлақтар сергек

Бұл бала аңғал және жалқау

Ол дененің ішінде өмір сүреді, адамның қауіпті денесі

Тәтті қазан түстері жанды

Бұл кездейсоқ шашыраңқы

Қайың, лавр, қарағаш пен бук, каштан ағаштары