Riverthane - Need

We build these thorns round our heads

And we hold on tight to our kingdoms

Deep in solitude we do confide

And now apathy becomes our god

Endless nights that lead to endless mornings

Filled with words from poets of the fall

Even though the water gave its warning

We were blind to heed the call

A cry for mercy from the bottom of a burning, bleeding heart

And who would know this, where we turn to in a time we yearn for change

A cry for freedom from the cruelty of this world we’re sinking in

And who will tell us where the hell we go from here

We live estranged from our brothers

Because all is mine and mine is all

Now the battle rages on and will go on forever

Until there’s nothing more to die and there is nowhere else to go

Darkest skies that lead to darker mornings

And there’s no one there to stop the fall

Who can see the light in years of scorning

Who erased the writings hammered on the wall

A cry for mercy from the bottom of a burning, bleeding heart

And who would know this, where we turn to in a time we yearn for change

A cry for freedom from the cruelty of this world we’re sinking in

And who will tell us where the hell we go from here

I can’t recall those words that lead to nothing

These times when we feel small

In tears the answers flow

Moments wasted in anticipation of a brighter future that will never dawn

Still it echoes in me, loud as can be

The only truth that

Alone we stand and fall

Cause no one heard the call

Біз басымызға тікендерді саламыз

Және біз өзіміздік патшалықтарымызды қатты ұстаймыз

Жалғыздықта біз сенімдіміз

Ал енді апатия біздің құдайымызға айналады

Таусыз таңға апаратын шексіз түндер

Күз ақындарының сөздеріне толы

Су өз ескертуін берсе де

Қоңырауға құлақ аспадық

Жанып жатқан, қансыраған жүректің түбінен мейірім сұраған зар

Біз өзгерісті аңсаған уақытта қайда жүгінетінімізді кім біледі

Біз батып бара жатқан осы әлемнің қатыгездігінен азаттық үшін айқай

Бұл жерден қайда баратынымызды кім айтады

Біз бауырларымыздан бөлек тұрамыз

Өйткені бәрі менікі, менікі бәрі

Енді шайқас жалғасуда және мәңгілікке  жалғасады

Өлеп өлмейінше және басқа жерде ештеңе жоқ

Қараңғы таңға апаратын ең қараңғы аспан

Ал құлауды тоқтататын ешкім жоқ

Күлкілі жылдардың нұрын кім көре алады

Қабырғаға соғылған жазуларды өшірген

Жанып жатқан, қансыраған жүректің түбінен мейірім сұраған зар

Біз өзгерісті аңсаған уақытта қайда жүгінетінімізді кім біледі

Біз батып бара жатқан осы әлемнің қатыгездігінен азаттық үшін айқай

Бұл жерден қайда баратынымызды кім айтады

Ештеңеге әкелмейтін сөздерді есіме түсіре алмаймын

Бұл кезде біз өзімізді кішкентай сезінеміз

Жауаптар жылап жатыр

Ешқашан таң атпайтын жарқын болашақты күтумен өткізілген сәттер

Әлі де ол менің жүрегімде жаңғырық, барынша қатты

Жалғыз шындық сол

Жалғыз тұрамыз және құлаймыз

Себебі қоңырауды ешкім естімеді