Le jouet - Mayol

Un petit gamin enfant des faubourgs

Sur les Grands Boul’vards et les plac’s publiques

Venait, aux passants, offrir tous les jours

Un modeste lot de jouets mécaniques

C'étaient des soldats peints et chamarés

De toutes les arm’s et de tous les grades

Faisant manœuvrer leurs sabres dorés dorés

Militairement comme à la parade

Et le gamin adorait ses joujoux

Presqu'à la folie

Mais il devait hélàs les vendre tous

Pour gagner sa vie

Et chaque fois que l’un d’eux s’en allait

Ô douleur attroce

Un long sanglot en silence gonflait

Son cœur de gosse

Mais son préféré parmi ces soldats

Un bel officier hussard de la garde

Etant le plus cher, ne se vendait pas

Au moins celui-là, pensait-il, je l’garde

Lorsqu’un jeune enfant richement vêtu

Remarquant un jour le petit homm' d’armes

Vint pour l’acheter offrir un écu

Le pauvr' gosse alors fondit tout en larmes

Pourquoi pleurer?

fit l’autre enfant très doux

D’un air de surprise

C’est que tu prends, dit-il, mon seul joujou

Et mon cœur se brise

L’autre bambin reprit alors ému

Et l'âme très bonne

Je te l’achète et puis … ne pleur' plus

Je te le donne

Et depuis c’moment ce furent deux amis

Le voyant chaqu' jour dans les promenades

Tout comme deux frèr's tendrement unis

Partageant leurs jeux en bon camarades

Mais au p’tit cam’lot voilà qu’un matin

On vint apporter la nouvelle affreuse

Que son compagnon était mort soudain

Emporté la nuit par la grand' faucheuse

Il prit alors son joujou, son hussard

Son idole chère

Puis il s’en fut le porter l'œil hagard

Sur la blanche pierre

Et se penchant contre la tombe il dit

D’une voix étrange:

Emporte le pour jouer au paradis

Avec les anges

Қала шетінен келген кішкентай бала

Үлкен бульварларда және қоғамдық алаңдарда

Келді, өтіп бара жатқандарға, Күнделікті ұсынуға

Механикалық ойыншықтардың қарапайым жиынтығы

Олар боялған және күйдірілген сарбаздар болды

Барлық қарулардан және барлық дәрежелерден

Олардың алтын алтын қылыштарын маневрлеу

Әскери парадтағы сияқты

Ал бала ойыншықтарын жақсы көретін

ақылсыздыққа дейін

Бірақ оның бәрін сатуға тура келді

Өмір сүру үшін

Әр жолы олардың біреуі кетіп қалды

О, ауыртпалық

Ұзақ үнсіз жылау естілді

Оның бала жүрегі

Бірақ бұл сарбаздардың арасында оның сүйіктісі

Қарауылдың әдемі гусар офицері

Ең қымбат болғандықтан сатылмады

Тым болмаса мынау, мен оны сақтаймын деп ойлады

Бай киінген жас бала кезде

Бір күні кішкентай қарулы адамды байқадым

Сатып алуға келді, тәж ұсыныңыз

Сонда байғұс бала жылап жіберді

Неге жылайсың?

— деді екіншісі өте тәтті бала

Таңданып қарап

Бұл менің жалғыз ойыншығымды аласың, деді

Ал менің жүрегім сыздап барады

Содан кейін басқа сәби қозғала бастады

Және өте жақсы жан

Саған сатып аламын, сосын... енді жылама

Мен саған беремін

Сол кезден бастап олар екі дос болды

Оны күнде серуенде көретін

Екі ағайынды ынтымағы жарасқандай

Жақсы жолдастар ретінде өз ойындарымен бөлісу

Бірақ мұндағы кішкентай камерада бір ғана таң

Олар сұмдық хабар жеткізуге келді

Оның серігі кенеттен қайтыс болды

Түнде қара орақпен алып кетті

Сөйтіп ол өзінің ойыншығын, гуссарын алды

Оның сүйікті кумирі

Сосын әлсіреген көздерімен оны көтеріп барды

Ақ тастың үстінде

Ал қабірге сүйеніп

Біртүрлі дауыспен:

Оны жұмақта ойнау үшін алып кетіңіз

періштелермен