Bécquer - KASE.O, Ara Malikian

La oscuridad se cierne sobre mi cabeza

Plumas de un cuervo hallé bajo mi almohada

Réquiem de quien desciende y no se defiende

Y del que no encuentra ya el mínimo placer en nada

Bella durmiente sin beso que la despierte

Soy un columpio oxidado por falta de niños

Los fuegos fatuos del sufrimiento perpetuo

Son las débiles luces con que mi verso ilumino

Si la escalera es el símbolo de la paciencia

Yo os escribo desde el primer escalón

Ecos de mi adolescencia, recuerdos de lluvia joven

Lavan un poco el polvo de mi corazón

Todo me pasa a mi

Estoy en cada crío que llora y en el abuelo que se cae de la banqueta en un bar

No importa la hora: sé que camino de un nuevo desatino me hallo

Fallo si no me domino y estallo

Everyday is drama.

I’m a devoted fan

Everyday is drama.

I’m a devoted fan

Nací en el 80. Ví los 90 pasar como un tranvía hacia el futuro y el futuro era

un muro

Pienso: ¿Por qué ya no hay momentos de tranquilidad?

Dime: ¿Cómo hemos llegado a ésto?

Las oscuras golondrinas de Bécquer cruzaron frente al Chevrolet con su augurio

funesto

Quiero que mis palabras expresen ese silencio y lo sólos que se quedan los

muertos

Lo que un día fueron gritos idealistas tornáronse hoy en murmullos lejanos

Me llegan como vagos rayos de luz ente la lluvia

Soy como un campesino atravesando la penuria

Que le jodan a la fama, me hizo creerme invencible

En un carro de vanidad que sólo era heno

Soy un soñador y una persona sensible

Eso no quiere decir que sea inteligente o bueno

Every day is drama.

I’m a devoted fan

Every day is drama.

I’m a devoted fan

Tengo atracción por el drama.

Soy un devoto fan

Y puede que éstas aficiones algo malo traigan

Porque ¡Jodo, cómo duele en el alma

Cada grito que metía si perdía la calma!

Memorias de un niñato depresivo y blandengue

Relatan la dictadura de una mente estresada

Mi mente salvaje, no supe educarla

Paz para los que llenan su vida de causas.

Uh!

h!

басымды қараңғылық басып тұр

Жастығымның астынан тапқан қарғаның қауырсындары

Түсіп, қорғанбайтындарға арналған реквием

Ал енді ештеңеден ләззат таппайтын адам

Оны ояту үшін сүймей ұйықтап жатқан ару

Мен бала жоқтығынан тот басқан әткеншекпін

Мәңгілік азаптың ерік-жігері

Олар менің аятымды нұрландыратын әлсіз нұрлар

Баспалдақ шыдамдылықтың белгісі болса

Мен сізге бірінші қадамнан бастап жазып отырмын

Жастық шағымның жаңғырығы, жас жаңбырдың естелігі

Олар менің жүрегімдегі шаңды жуып тастайды

бәрі менімен болады

Жылаған әр балада, барда дәреттен құлаған атада мен бармын

Қай уақытта маңызды емес: мен жаңа ақымақтық жолында екенімді білемін

Мен өзімді ұстамай, жарылып кетсем сәтсіздікке ұшыраймын

Әр күн – драма.

Мен адал жанкүйермін

Әр күн – драма.

Мен адал жанкүйермін

Мен 80-ші жылдары дүниеге келдім.Мен 90-жылдардың болашаққа трамвай сияқты өтіп бара жатқанын көрдім, ал болашақ

қабырға

Мен ойлаймын: Неліктен тыныштық сәттері жоқ?

Айтыңызшы: біз бұған қалай жеттік?

Бекердің қараңғы қарлығаштары «Шевроле» көлігінің алдынан өз белгілерімен кесіп өтті

өлімге әкелетін

Менің сөздерім сол тыныштық пен жалғыздықты білдіргім келеді

өлі

Бір күні идеалистік айқайлар бүгін алыстағы күңкілдерге айналды

Олар маған жаңбырдағы көмескі сәулелер сияқты келеді

Мен қиыншылықты бастан өткерген шаруа сияқтымын

Атақ-даңқ, бұл мені жеңілмейтін деп ойлады

Жай ғана шөп болған бос арбада

Мен арманшыл және сезімтал адаммын

Бұл оның ақылды немесе жақсы екенін білдірмейді

Әр күн – драма.

Мен адал жанкүйермін

Әр күн – драма.

Мен адал жанкүйермін

Менің драмаға деген қызығушылығым бар.

Мен адал жанкүйермін

Және бұл хобби жаман нәрсе әкелуі мүмкін

Өйткені, қарғыс атқыр, ол жанды қалай ауыртады

Менің салқынқандылығым жоғалса, мен шығарған әр айқай!

Депрессиялық және жұмсақ бала туралы естеліктер

Олар күйзеліске түскен ақыл диктатурасын баяндайды

Менің жабайы ақылым, мен оны қалай тәрбиелеу керектігін білмедім

Өмірін себептермен толтыратындар үшін тыныштық.

ооо!

h!