Луна - Distemper

Рыдает ночь,

И в черноте окна,

Как апельсин,

Всю ночь корячится луна.

Бросая свет на стену за спиной,

Кричит, что ночь принадлежит лишь ей одной.

Я не держал

На эту ночь обид.

Я точно знал,

Кому она принадлежит.

Я прошептал

Сквозь сигаретный дым:

«Сегодня ночь принадлежит лишь нам двоим»

Мне все равно,

Что будет завтра днем,

Мне все равно,

Как ночь расправится с дождем.

Я знаю точно,

Ты меня простишь

За то, что больше мне ты не принадлежишь.

С тех пор не раз смотрел я на луну,

И вспоминал

Ночь в этой жизни я одну,

Которой свет

Уже давно пропал,

Как жаль, что многого тогда не понимал…

Түн жылап жатыр

Және терезенің қараңғылығында

Апельсин сияқты

Ай түні бойы тербеледі.

Артындағы қабырғаға жарық түсіріп,

Ол түн жалғыз өзіне тиесілі деп айқайлайды.

Мен ұстамадым

Бұл қорлау түні үшін.

Мен анық білдім

Ол кімге жатады?

Мен сыбырладым

Темекі түтіні арқылы

«Бүгінгі кеш екеумізге ғана тиесілі»

Маған бәрібір,

Ертең түстен кейін не болады

Маған бәрібір,

Түн жаңбырмен қалай күреседі.

Мен нақты білемін,

Мені кешірер ме едіңіз

Өйткені сен енді маған тиесілі емессің.

Содан бері мен айға бірнеше рет қарадым,

Және есте қалды

Бұл өмірде түнде мен жалғызбын,

Қай жарық

Көптен бері жоқ

Сол кезде көп түсінбегенім өкінішті...