Путь домой - ДиДюЛя

Обними меня так, будто руки твои —

это стены,

За которыми мне никогда ничего

не грозит.

Я оттаю тогда, и тревога уйдет постепенно,

Как от нас уезжают ненужные больше такси.

Обними меня так, будто руки твои —

это волны,

Что ласкают меня, окружая своей теплотой.

Чтоб слова возникали в душе, говорились невольно,

Чтобы фразы кончались надежной такой запятой.

Чтобы время вокруг не спешило — сидело бы в кресле,

И роняло минуту, как новый изящный стежок.

Чтоб забыть навсегда непростое условие «если».Обними меня так,

Чтоб я знала, Что все хорошо.

Мені қолдарыңыздай ұстаңыз

бұл қабырғалар

Ол үшін менде ешқашан ештеңе жоқ

қорқытпайды.

Мен сонда ерітемін, ал уайым бірте-бірте кетеді,

Қаншалықты қажетсіз таксилер бізді тастап кетеді.

Мені қолдарыңыздай ұстаңыз

бұл толқындар

Бұл мені еркелетеді, мені олардың жылуымен қоршайды.

Осылайша еріксіз айтылған сөздер жанда пайда болады,

Сондықтан сөз тіркестері осындай сенімді үтірмен аяқталады.

Уақыт асықпайды - креслоға отырар еді,

Ал минут жаңа талғампаз тігіс сияқты төмендеді.

«Егер» деген қиын жағдайды мәңгі ұмыту үшін. Мені осылай құшақтап,

Бәрі жақсы екенін білу үшін.