33 Kurşun - Cem Karaca

Vurun ulan vurun

Ben kolay ölmem

Ocakta küllenmiş közüm, karnımda sözüm var, haldan bilene

Babam gözlerini verdi Urfa önünde, üç de kardaşını

Ömrüne doyamamış üç dağ parçası, üç nazlı selvi

Burçlardan, tepelerden, minarelerden

Kirve, hısım, aşiret çocukları

Fransız kurşununa karşı koyanda

Bıyıkları yeni terlemiş daha benim küçük dayım Nazif

Yakışıklı, hafif, iyi süvari, «Vurun kardaş» demiş

«Vurun» «Namus günüdür.»

Ve şaha kaldırmış atını

Kirvem, hallarımı böyle yaz, rivayet sanılır belki

Gül memeler değil bu, domdom kurşunu paramparça ağzımdaki

соқты, соқты

Мен оңай өлмеймін

Мен ошақтағы күлмін, Ішімде сөзім бар, білгенге

Әкем Үрфаның, үш ағасының алдында көзін берді

Өміріне тоймаған үш кесек тау, үш кипарис

Бастиондардан, төбелерден, мұнаралардан

Кирве, ру, ру балалары

Француз оғына қарсы тұрғанда

Кішкентай Назиф ағамның мұрты ғана тершіл

Әдемі, жеңіл, жақсы шабандоз «Ат, аға» деді.

«Ат» «Құрмет күні».

Және ол атын өсірді

Кирвем, менің күйлерімді осылай жаз, мүмкін өсек шығар

Бұл раушан гүл емес, домдомның оғы аузымда жарылып кетті