Devouring Time, Blunt Thou The Lion's Paws - Sonnet No. 19 by Shakespeare - Anthony Quayle

Devouring Time, blunt thou the lion’s paws,

And make the earth devour her own sweet brood;

Pluck the keen teeth from the fierce tiger’s jaws,

And burn the long-lived phoenix in her blood;

Make glad and sorry seasons as thou fleet’st,

And do whate’er thou wilt, swift-footed Time,

To the wide world and all her fading sweets;

But I forbid thee one most heinous crime:

O, carve not with thy hours my love’s fair brow,

Nor draw no lines there with thine antique pen;

Him in thy course untainted do allow

For beauty’s pattern to succeeding men.

Yet, do thy worst, old Time: despite thy wrong,

My love shall in my verse ever live young.

Уақытты жалмап, арыстанның табанын тоздырдың,

Жерді өзінің тәтті төлін жалмап тастасын;

Қаһарлы жолбарыстың жақтарынан өткір тістерді жұлып алыңыз,

Оның қанында ұзақ өмір сүретін Фениксті күйдіріп жіберіңіз;

Ұшқанда қуанып, ренжітіңіз,

Не қаласаң, соны істе, жүйрік Уақыт,

Кең әлемге және оның барлық өшіп бара жатқан тәттілеріне;

Бірақ мен сізге ең ауыр қылмысқа тыйым саламын:

О, менің махаббатымның ақ қабағын сағаттарыңмен ойып алма,

Сондай-ақ антикварлық қаламмен ол жерге сызық сызбаңыз;

Ол сіздің курстарыңызға рұқсат етіңіз

Сұлулықтың үлгісі үшін табысты ерлерге.

Сонда да, ең жаманыңды істе, ескі уақыт: қателіктеріңе қарамастан,

Менің махаббатым махаббатым мәңгілік жас өмір өмір өмір өмір өмір өмір өмір өмір өмір жас болсын   махаббат   махаббат   махаббат   мәңгілік өмір  жас.