Winter Requiem - Your Schizophrenia

Слышишь хруст белых костей?

Растоптали снега невинных детей.

И лежат снежинки агонией горя.

Шепчут: красота не спасёт… Всё зря.

Растекались лужами слёзы их,

Дети плавились, попав за воротник,

На ладонях таяли… И стали водой,

Растворяясь в грязи городской.

Сотни подошв портят их тела,

Бледная кожа слишком тонка,

Рвётся и рвётся снежная ткань,

Корчатся от боли с мольбой: перестань!

Но не услышат снега мольбы,

Люди были и будут глухи.

Безжалостно топчут они красоту,

Переломав снега мечту.

Слышишь хруст белых костей?

Топчут люди снежных детей…

Ақ сүйектердің сықырлағанын естисіз бе?

Олар бейкүнә балалардың қарын таптады.

Ал қар түйіршіктері қайғының азабында жатыр.

Олар сыбырлайды: сұлулық құтқармайды... Бәрі бекер.

Олардың көз жасы шалшықта ағып жатты,

Жағаны соққанда балалар еріп кетті,

Олар алақанда еріп, суға айналды,

Қалалық қоқыста еру.

Жүздеген табан олардың денесін бұзады

Бозғылт тері тым жұқа

Қар матасы жыртылып, жыртылып,

Өтінішпен қиналып: тоқтат!

Бірақ қар дұғаларды естімейді,

Адамдар саңырау болды және болады.

Олар сұлулықты аяусыз таптайды,

Қардың арманын бұзу.

Ақ сүйектердің сықырлағанын естисіз бе?

Адамдар қар балаларын таптап жатыр...