Akrasia - Wiesel, Rotten Monkey

Ich hab' gar nicht gewusst, wie lange ich schon auf der Suche war

Länger als ich denken kann, länger als die Zeit vor der Geburt

Und länger als die Welt sich dreht, ich hab genug getan

Obwohl ich jung und kräftig bin, wird alles blass

Verläuft sich meine Spur, wie eine Schlinge um mein' Hals aus Alabaster

Wie ein Lächeln, dass die Hoffnung schwinden lässt, dass sie mich hört

Du nimmst Drogen?

Schön, jeder hat so seine Laster

Nur dass mein’s mich beschützt, während dein’s dich zerstört

Und im Mikrokosmos meines Körpers schlafen Universen

Tausendfach gefaltet, wie der Stahl in meinen Versen

Tausendfach mal tausendfach, jedes unendlich kompliziert

Und jedes einzelne ein Grab, das man nicht kennt, bis man krepiert

Ich hab' studiert und meine Zeit damit verschwendet

Ich hab' Frauen kenn’gelernt in dem Bewusstsein, dass es endet

Doch man nimmt’s halt mit und wendet alles, so wie man es braucht

Es ist 'ne Binsenweisheit, gut gemerkt, Alter, das weiß ich auch

Mal wacht man auf und spürt ein stechen in den Schultern und der Lunge

Das ist Runde zwölf und die Schönheit der Vulva auf der Zunge

Das ist abdriften ins Geistige, verliebt in Akrasia

Wer macht sich da grade klar, dass das nur 'ne Phase war?

Und wieso Imperfekt?

Die Zukunft sieht genau so aus

Als würd' das Ganze sich nicht wiederhol’n, wenn du 'ne Pause brauchst

Und wieso zweite Person?

Das gilt doch auch für mich

Heute der erste Schnee, die Narben blühen auf im Licht

Rausch und Gift, nach außen sticht die Wahrnehmung ins Leere

Dann füllst du den Raum mit Projektion und laberst was von Ehre

Das ist Unsinn, aber mach' dir mal nichts draus, ist schon in Ordnung so

Lieber 'ne gute Lüge, als ein Leben ohne Worte, yo

Zwischen Ausdehnung und Zeit senkt sich neuerdings ein Graben

Aus der Nähe wie ein Abgrund, aus der Ferne kaum zu sagen

Kaum zu seh’n, ist das ein feiner Riss in deinem Lächeln?

Ich muss geh’n, die Unschuld, die ich suche, lässt sich nicht bestechen

Wenn ich ehrlich bin, dann weiß ich nicht mal, ob sie existiert

Dreifaltigkeit war gestern, Alter, wir sind jetzt zu viert

Mein Affenkopf, meine Affenfaust

Mein Mikophon und sie, die mir den Atem raubt

Die mich verführt und sich in Zwischenwelten ficken lässt

Die mir vorkommt wie Einbildung, wenn das Gewissen stresst

Die sich verwandeln muss, selbst das Abstrakte steht ihr gut zu Gesicht,

als eine hölzerne Maske

Die Eltern auf Paste, die Kinder spiel’n am Schrottplatz

Ich bin nicht dein Freund, sicher nicht das, worauf du Bock hast

Und dein Ego hängt seit Jahren fest im Sumpf, doch es schreit noch

Guck mich an, Bro, ich bin personifiziertes Kairos

Das man nicht kennt, bis man krepiert

Das man nicht kennt, bis man krepiert

Мен қанша уақыт іздегенімді білмедім

Менің есімде қалғаннан ұзағырақ, туғанға дейінгі уақыттан ұзағырақ

Әлем ұзаққа созылған сайын, мен жеткілікті жасадым

Мен жас, күшті болсам да, бәрі бозарып кетті

Менің ізім адасып қалады, алебастр мойнымдағы ілгек сияқты

Ол мені естиді деген үміті сөнетін күлкі сияқты

Сіз есірткі қолданасыз ба?

Жақсы, әркімнің өз кемшілігі бар

Мені ғана қорғайды, ал сенікі сені құртады

Менің денемнің микрокосмасында ғаламдар ұйықтайды

Өлеңдерімдегі болаттай мың бүктелген

Мың рет мың рет, әрқайсысы шексіз күрделі

Әрқайсысы өлгенше білмейтін бейіт

Оқып, уақытымды соған жұмсадым

Мен мұның бітетінін біле тұра әйелдерді кездестірдім

Бірақ сіз оны өзіңізбен бірге алып, бәрін қажетінше айналдырасыз

Бұл шындық, жақсы байқаған, досым, мен оны да білемін

Кейде сіз оянып, иық пен өкпеңізде пышақ ауруын сезінесіз

Бұл он екі дөңгелек және тілдегі вульваның сұлулығы

Бұл Ақразияға ғашық рухани дрейф

Бұл жай ғана кезең екенін кім түсінді?

Неліктен кемелсіз?

Болашақ дәл осылай көрінеді

Сізге үзіліс қажет болғанда бәрі қайталанбайтын сияқты

Ал неге екінші адам?

Бұл маған да қатысты

Бүгін алғашқы қар, тыртықтар жарықта гүлдейді

Мастық пен улану, сыртқы қабылдау бос

Содан кейін сіз бөлмені проекцияға толтырып, абырой туралы айтасыз

Бұл бос сөз, бірақ бұл туралы уайымдамаңыз, олай болады

Сөзсіз өмірден жақсы өтірік жақсы, эй

Жақында ұзарту мен уақыт арасында шұңқыр пайда болды

Тұңғиықтай жақыннан, алыстан айту қиын

Көру қиын, бұл сіздің күлімсіреген сызатыңыз ба?

Мен баруым керек, мен іздеген пәктікке пара беруге болмайды

Шынымды айтсам, оның бар-жоғын да білмеймін

Троица кеше еді, досым, қазір төртеуміз

Маймыл басым, маймыл жұдырығым

Менің микрофоным мен ол менің тынысымды алды

Кім мені азғырып, аралық әлемде өзін ренжітеді

Ар-ұждан қысылғанда, бұл маған қиял сияқты болып көрінеді

Кімге өзгерту керек, тіпті абстрактілі оның бетіне жақсы сәйкес келеді,

ағаш маска сияқты

Ата-аналар Пастеде, балалар қоқыс жәшігінде ойнайды

Мен сенің досың емеспін, әрине, көңіл-күйің емес

Ал сіздің эгоңыз жылдар бойы батпаққа батып кетті, бірақ ол әлі де сайрап жатыр

Маған қарашы, аға, мен Қайроштың бейнесімін

Сіз өлгенше білмейсіз

Сіз өлгенше білмейсіз