Das Tier - Weto

Leise erst,

Und doch von Anfang an gefährlich!

Viel zu weit weg,

Um es zu bemerken,

Hat sich das Tier,

Tief in mir gerührt.

Dort lag es lang,

Gut in mir verborgen.

Ohne Vorsicht den Rücken zugedreht,

An einer Kette,

Viel zu lang geführt.

Hab mir die Ohren,

Die Augen zugebunden.

Auf das Winseln und Kratzen

Nicht gehört

Als unbemerkt,

Die Kette sich zerstört!

Auf leisen Sohlen,

Die Dunkelheit verlassen,

Im hellen Licht die ganze

Gräßlichkeit enthüllt,

Als Strafe für den, der taub ist,

Und nicht hört!

Sieh mich an, hör mir zu,

Fühl mich und spür mich.

Ich komme über Dich,

ich geb keine Ruh!

Es wird Dich zerreißen,

Ich werde dich greifen,

Hör mir zu!!!

Es tut weh!

— das Feuer brennt!

Es tut weh!

— und es nimmt kein Ende!

Es tut weh!

— spür meine brennenden Hände!

Es tut weh!

Ist dies hier echt,

Oder werde ich geblendet?

Wenn ich gebe,

Was bekomme ich dafür?

Dort die Vernunft,

Und hier das Tier in mir!

Meine Liebe, mein Verhängnis,

Hör auf, ich komme,

ich werde fliehen,

Ich lauf vor mir davon.

Eigene Wege sind so schwer,

Und so unheimlich lang…

Sieh mich an, hör mir zu,

Fühl mich und spür mich.

Ich komme über Dich,

ich geb keine Ruh!

Es wird Dich zerreißen,

Ich werde dich greifen,

Hör mir zu!!!

Es tut weh!

— das Feuer brennt!

Es tut weh!

— und es nimmt kein Ende!

Es tut weh!

— spür meine brennenden Hände!

Es tut weh,

Wenn man sich selber nicht kennt!

Sieh mich an, hör mir zu,

Fühl mich und spür mich.

Ich komme über Dich,

ich geb keine Ruh!

Es wird Dich zerreißen,

Ich werde dich greifen,

Hör mir zu!!!

Es tut weh!

(es tut weh)

— das Feuer brennt!

Es tut weh!

(Es tut weh)

— und es nimmt kein Ende!

Es tut weh!

(Es tut weh)

— spür meine brennenden Hände!

Es tut weh, (Es tut weh)

Wenn man sich selber nicht kennt!

Es tut weh!

(es tut weh)

— das Feuer brennt!

Es tut weh!

(Es tut weh)

— und es nimmt kein Ende!

Es tut weh!

(Es tut weh)

— spür meine brennenden Hände!

Es tut weh,

Wenn man sich selber nicht kennt!

алдымен тыныш

Әу бастан қауіпті!

Тым алыс

Оны байқау үшін

Жануар жасады

Ішіме терең әсер етті.

Сол жерде ұзақ жатты

Менде жақсы жасырылған.

сақтықсыз артына бұрылды,

шынжырда,

Тым ұзақ.

құлағым бар

Көз байланған.

Қыңқылдау мен тырнауға

Естімеді

байқалмағандай,

Тізбек бұзылды!

тыныш аяқпен,

қараңғылықты қалдыр

Жарқын жарықта бүкіл

сұмдық анықталды

Саңырауларға жаза ретінде

Ал тыңдамаңыз!

маған қара, мені тыңда

Мені сезін және мені сезін.

Мен сенің үстіңе келемін

Мен демалмаймын!

Ол сені ажыратады

мен сені ұстаймын

Мені тыңда!!!

Ол аурады!

- от жанып тұр!

Ол аурады!

- және бұл ешқашан аяқталмайды!

Ол аурады!

— жанып тұрған қолымды сез!

Ол аурады!

Бұл шын ба

Әлде мен соқырмын ба?

берсем

Ол үшін мен не аламын?

Себебі сонда

Міне, мендегі жануар!

менің махаббатым, менің тағдырым,

тоқта, мен келемін

мен қашамын

Мен өзімнен қашып келемін.

Өз жолдары өте қиын

Және соншалықты ұзақ ...

маған қара, мені тыңда

Мені сезін және мені сезін.

Мен сенің үстіңе келемін

Мен демалмаймын!

Ол сені ажыратады

мен сені ұстаймын

Мені тыңда!!!

Ол аурады!

- от жанып тұр!

Ол аурады!

- және бұл ешқашан аяқталмайды!

Ол аурады!

— жанып тұрған қолымды сез!

Ол аурады,

Өзіңді білмесең!

маған қара, мені тыңда

Мені сезін және мені сезін.

Мен сенің үстіңе келемін

Мен демалмаймын!

Ол сені ажыратады

мен сені ұстаймын

Мені тыңда!!!

Ол аурады!

(ол аурады)

- от жанып тұр!

Ол аурады!

(Ол аурады)

- және бұл ешқашан аяқталмайды!

Ол аурады!

(Ол аурады)

— жанып тұрған қолымды сез!

Бұл ауырады (ауырады)

Өзіңді білмесең!

Ол аурады!

(ол аурады)

- от жанып тұр!

Ол аурады!

(Ол аурады)

- және бұл ешқашан аяқталмайды!

Ол аурады!

(Ол аурады)

— жанып тұрған қолымды сез!

Ол аурады,

Өзіңді білмесең!