Elektromenschen - Vox Celesta

ganz weit weg und doch so nah nichts ist wie es einmal war

elektrostatisch totes herz übrig bleibt der kalte schmerz

dunkelheit umfängt das sein zuletzt gelacht vorm kalten schein

ein schwerer schleier aus der hoffnung nichts kann mehr geschehen

elektromenschen…

bald schon wird der kampf vergehen zum letzen mal dem wiederstehen

leblos ohne phantasie ohne seele ohne ziel

kälte kriecht zu mir herein spühre diesen kalten schein

ein leichter schleier aus der hoffnung nichts kann mehr geschehen

elektromenschen

gemeinsam in die dunkle welt

unsterblichkeit die uns umhüllt

elektromenschen

mitgefangen in raum und zeit

verdammt in alle ewigkeit

ketten dieser ewigkeit zugeschnürt wird unsere zeit

ein schwerer schleier aus verzweiflung nichts kann mehr geschehen

elektromenschen

gemeinsam in die dunkle welt

unsterblichkeit die uns umhüllt

elektromenschen

mitgefangen in raum und zeit

verdammt in der unendlichkeit

elektromenschen

gemeinsam in die dunkle welt

unsterblichkeit die uns umhüllt

elektromenschen

өте алыс, бірақ соншалықты жақын ештеңе бұрынғыдай емес

электростатикалық өлі жүрек - суық ауырсыну

суық жарқырау алдында оның соңғы күлкісін қараңғылық қоршап алады

енді ештеңе болмайды деген ауыр үміт пердесі

электр адамдар...

көп ұзамай күрес соңғы рет қарсыласу үшін өтеді

қиялсыз жансыз, мақсатсыз жансыз

Маған суық тиіп, осы суық жылтырды сезінеді

енді ештеңе болмайды деген үміттен жеңіл перде

электр адамдар

бірге қараңғы әлемге

бізді қоршап тұрған өлместік

электр адамдар

кеңістік пен уақыттың құрсауында қалды

Мәңгілік қарғыс атсын

бұл мәңгіліктің тізбегі біздің уақытта байланған

Үмітсіздіктің ауыр пердесі енді ештеңе бола алмайды

электр адамдар

бірге қараңғы әлемге

бізді қоршап тұрған өлместік

электр адамдар

кеңістік пен уақыттың құрсауында қалды

шексіздікте қарғыс атқан

электр адамдар

бірге қараңғы әлемге

бізді қоршап тұрған өлместік

электр адамдар