Мост - VLNY

Дождь обнимал меня, по дороге домой.

Вечные холода на пустой мостовой.

Железные небеса навивают мне грусть,

Ты же знаешь, что я не вернусь.

Когда забудешь ты меня,

Строчки сверху вниз,

Подобны журавлям, в небе извелись.

И день уже не тот, и дождь бьет по щекам.

Финальный мой аккорд, пока…

Я напишу тебе стихи,

Ты мне расскажешь, как ты там.

И давно уж не враги, разбрелись по островам.

И как будто не в серьез в стеклах окон наша жизнь.

Давай в этот раз без слез, улыбнись.

Когда забудешь ты меня,

Строчки сверху вниз,

Подобны журавлям, в небе извелись.

И день уже не тот, и дождь бьет по щекам.

Финальный мой аккорд, пока…

Үйге бара жатқанда жаңбыр мені құшақтады.

Бос тротуардағы мәңгілік суық.

Темір аспан мені мұңаяды

Қайтпайтынымды білесің.

Сен мені ұмытқанда

Жоғарыдан төменге қарай сызықтар

Тырналар сияқты, олар да аспанда шаршады.

Ал күн баяғыдай емес, жаңбыр жауып, бетке соғады.

Менің соңғы аккордым, сау бол...

Мен саған өлең жазамын

Онда қалай екеніңді айтасың.

Ұзақ уақыт бойы олар жау емес, аралдарға тарады.

Ал біздің өміріміз терезенің әйнегінде байсалды емес сияқты.

Бұл жолы көз жасынсыз келіңіз, күліңіз.

Сен мені ұмытқанда

Жоғарыдан төменге қарай сызықтар

Тырналар сияқты, олар да аспанда шаршады.

Ал күн баяғыдай емес, жаңбыр жауып, бетке соғады.

Менің соңғы аккордым, сау бол...