Амстердам -

Я не помню, где я, но я рядом с тобой,

Остальное — фигня.

Даже айпода звук наполняет луну,

Я у каменных рук.

Пой обо мне, Амстердам, голосом истины.

Я никому никогда…

А после мы напьёмся текилы, лайм и улетай,

Которую жизнь мы живём овертайм?

Мы напьёмся текилы, будем умирать,

И как малые дети, друг другу шептать:

«Я так люблю тебя».

Я роняю себя на цветной силуэт однотонного дня

Мифы Comme des Garcone опьяняют луну.

Или это мой сон?

Пой обо мне, Амстердам, голосом истины.

Я никому никогда…

А после мы напьёмся текилы, лайм и улетай,

Ведь которую жизнь мы живём овертайм?

Мы напьёмся текилы, будем умирать,

И как малые дети, друг другу шептать:

«Я так люблю тебя

Қайда екенім есімде жоқ, бірақ мен сенің жаныңдамын,

Қалғаны ақымақ.

Тіпті iPod дыбысы айды толтырады

Мен тас қолдың астындамын.

Мен үшін ән айт, Амстердам, шындықтың үнімен.

Мен ешқашан...

Содан кейін текилаға, лаймға мас болып, ұшып кетеміз,

Біз қандай өмір сүріп жатырмыз?

Текилаға мас боламыз, өлеміз,

Кішкентай балалар сияқты, бір-біріне сыбырласады:

«Мен сені сондай жақсы көремін».

Мен өзімді монохроматикалық күннің түрлі-түсті силуэтіне түсіремін

Comme des Garcone туралы мифтер айды мас етеді.

Әлде бұл менің арманым ба?

Мен үшін ән айт, Амстердам, шындықтың үнімен.

Мен ешқашан...

Содан кейін текилаға, лаймға мас болып, ұшып кетеміз,

Ақыр соңында, біз қандай өмір сүріп жатырмыз?

Текилаға мас боламыз, өлеміз,

Кішкентай балалар сияқты, бір-біріне сыбырласады:

«Мен сені сондай жақсы көремін