TFW - Typesetter

Somewhere along the line I lost all motivation to try.

I only feel bad for myself and so I drag everyone down with me.

I can’t handle the weight of the day to day.

Then the nights get wild.

I can’t afford the minimum but I pay it anyways.

The nights get wild.

I can’t afford the cab but I take it anyways.

The days get dark.

I can’t even remember the last thing I remember.

I’m no stranger to sorrow, no guest to guilt.

I won’t feel better tomorrow.

Just a strange sense of complacency that drags me along anxiously,

far away from anywhere that I thought I would ever want to be.

Бір жерде мен  тырысуға барлық мотивациямды  жоғалттым.

Мен өзімді ғана ренжітемін, сондықтан  барлығын өзіммен бірге сүйреп жүремін.

Мен күннен күнге салмақты  көтере алмаймын.

Содан түндер жабайы болады.

Минималды төлей алмаймын, бірақ  бәрібір төлеймін.

Түндер жабайы болады.

Менің таксиге ақшам жоқ, бірақ бәрібір оны аламын.

Күндер қараңғыланады.

Мен есімде есте сақтай алмаймын.

Мен қайғыға бөтен емеспін, кінәлі қонақ емеспін.

Ертең өзімді жақсы сезінбеймін.

Мені мазасыздандыратын біртүрлі тоқмейілсу сезімі,

Мен болғым келеді деп ойлаған кез келген жерден алыс.