Dedos - Totem

Dedos son dedos, días son días

Madres son madres, hijos son crías

Los pensamientos, son todos míos

Pero mi lengua, ya no es tan mía

Si plantas rosas, crecen sandías

Si esperas coche, pasan tranvías

Así es mi tierra, que se resfría

Y está engripada, de hace mil días

¿Cuándo sanará y caminará?

¿Cuándo cambiará y podrá cantar?

Yo sé que tú me dirás

Ves, mira, cómo crecen rosas

Y entonces yo te diré

Sí, ya lo veo, sigue hermosa mi tierra

Саусақтар саусақ, күндер күн

Ана – ана, бала – сәби

Ойлар, олардың бәрі менікі

Бірақ менің тілім менікі емес

Раушан гүлін ексең, қарбыз өседі

Көлікті күтсең, трамвайлар өтеді

Бұл менің жерім, суық тиетін жерім

Ал ол мың күн бұрын тұмаумен ауырған

Қашан сауығып, жүре береді?

Ол қашан өзгеріп, ән айта алады?

Маған айтарыңды білемін

Қараңызшы, раушан гүлдері қалай өседі

Сосын мен саған айтамын

Иә, көріп тұрмын, менің жерім әлі де әдемі