Телевизор -

В голове моей заноза,

Я сказал бы даже шиза,

И печаль неясной тенью

На чело моё легла.

Лишь один вопрос волнует:

Кто придумал телевизор,

А точней, какая сволочь

Нам его изобрела.

Вот сижу я, чисто зомби

У проклятого экрана.

Если я лишусь хоть на день

Фильмов или новостей,

У меня начнутся ломки

Хуже чем у наркомана.

Дайте дозы: хоть рекламы, хоть погоды, хоть хоккей!

Я сижу, смотрю и плачу,

Вижу лица дорогие:

Бэтмен, Дракула, Киркоров,

Штирлиц, Путин, «Мимино»,

Нам, гагарам, не по кайфу развлечения другие,

Нам и эти не по кайфу, но другого не дано.

Телевизор ежедневно объясняет мне, как лоху,

Что всему дана оценка, что вопрос уже решён,

Что, к примеру, экстремизм — это, однозначно, плохо,

А, к примеру, Пугачёва — однозначно, хорошо!

А на дворе — мороз, а на дворе — жара,

А я сижу, как пень, у телевизора,

Смотрю такую дрянь, люблю такую шваль…

А я-то думал, я умнее… Очень жаль…

А мне бы жизнью наслаждаться, побродить по лесу мне бы.

Человек рожден для счастья, для гармонии рожден.

Верю милый Дядя Ваня мы узрим в алмазах небо.

Черта с два!

Взамен алмазов — плоский Сони-Тринитрон

Прав был пьяный Заратустра: Умер Бог от инфлюэнцы.

Новый пастырь — телевизор, он спасёт электорат,

Чтобы, блин, не забывали, кто вас кормит, иждивенцев,

Чтобы, блин, не возмущались по дороге в райский сад.

Ой-е-е…

Мне плеснут каких-то фильмов, словно отрубей в корыто,

Комбикорм из сериалов, поп-кумиров и ток-шов,

Я сожру, блаженно хрюкнув, а мне напомнят деловито,

Что экстремизм — это плохо, Пугачёва — хорошо

Ой-е-е…

Ой рятуйте люди добры, ой спасайте, ой на помощь!

Но вот эти новости зачем мне?

— не обманут, так соврут!

Если по одной программе скажут: Дыня — это овощ, —

То другой канал ответит: Врёте, дыня — это фрукт!

А у людей июль, а у людей февраль,

У них чего-то нет, и им чего-то жаль.

Они увлечены прекрасною игрой,

Ну, а моя судьба — диван и гемморой.

Я боюсь из дома выйти, в новостях опять сказали:

Там аварии и взрывы, там кругом война идёт,

Бродят киллеры шальные с сумасшедшими глазами,

Злой чечен ползёт на берег, добрый мент добычу ждёт.

Ой-е-е…

И не производит мыслей возмущенное сознанье,

По экрану кровь струится, тетки ходят нагишом.

Я сижу в углу дивана и твержу, как заклинанье:

Экстремизм — это плохо, Пугачёва — хорошо.

Дни идут, экран мерцает, потихоньку крыша едет,

В кинескоп ему кричу я: Чтоб ты треснул, что б ты сдох.

Он в ответ мне спел глумливо: Хочешь, я убью соседей?

А потом сказал: В Поволжье от нуля до минус трёх.

Ой-е-е…

А когда на той неделе, эти фидеры сгорели,

Я очнулся, оглянулся, вижу комнату свою,

Вижу новые обои, вижу — дети повзрослели…

И супруга мне сказала: С возвращением в семью!

Ой-е-е…

Менің басымда сынық бар,

Мен тіпті шиз дер едім,

Ал мұң – көмескі көлеңке

Ол менің маңдайыма жатты.

Тек бір сұрақ мазалайды:

Теледидарды кім ойлап тапты

Дәлірек айтқанда, неткен бейбақ

Біз оны ойлап таптық.

Міне, мен отырмын, таза зомби

Қарғыс атқан экранда.

Бір күн болса да жеңіліп қалсам

Фильмдер немесе жаңалықтар

Мен бұзуды бастаймын

Нашақордан да жаман.

Дозаны беріңіз: тіпті жарнама, тіпті ауа-райы, тіпті хоккей!

Мен отырамын, қарап отырмын және жыладым

Мен қымбатты жүздерді көремін

Бэтмен, Дракула, Киркоров,

Штирлиц, Путин, «Мимино»,

Біз, құмарлар, басқа ойын-сауықты ұнатпаймыз,

Бізге бұлар да ұнамайды, бірақ басқа амал жоқ.

Күнделікті теледидар маған қандай сорғыш екенін айтады,

Барлығы бағаланғанын, мәселе шешілгенін,

Бұл, мысалы, экстремизм, әрине, жаман,

Және, мысалы, Пугачева - сөзсіз, жақсы!

Ал аулада - аяз, ал аулада - жылу,

Мен теледидардың қасында отырмын,

Мен мұндай қоқысты көремін, мен мұндай қоқысты жақсы көремін ...

Мен өзімді ақылдырақ деп ойладым ... Өкінішті...

Ал мен өмірден ләззат алар едім, орманды кезер едім.

Адам бақыт үшін туады, жарасымдылық үшін туады.

Мен сенемін, қымбатты Ваня ағай, біз гауһар тастарда аспанды көреміз.

Жоқ!

Алмаздардың орнына - жалпақ Sony Trinitron

Мас Заратуштра дұрыс айтты: Құдай тұмаудан өлді.

Жаңа қойшы – теледидар, ол сайлаушыларды құтқарады

Осылайша, қарғыс атсын, олар сізді кім тамақтандыратынын, асырауындағыларды,

Олар Едем бағына барар жолда ашуланбасын деп, қарғыс атсын.

Ой...

Кейбір фильмдер маған лақтырылады, науаға кебек сияқты,

Телешоулардан, поп-идолдардан және ток-сеамнан құрама арна,

Мен оны қуана ыңылдап жеймін, мен іскерлікпен еске саламын,

Ол экстремизм жаман, Пугачева жақсы

Ой...

Өтінемін, қайырымды жандар, аман болыңдар, о, көмектесіңдер!

Бірақ бұл жаңалық маған не үшін керек?

– олар алдамайды, өтірік айтады!

Егер бір бағдарламада: Қауын - көкөніс, —

Сонда басқа арна жауап береді: Өтірік айтасың, қауын – жеміс!

Адамдардың шілдесі бар, ал адамдардың ақпаны бар,

Оларда бірдеңе жоқ, бірдеңені аяйды.

Олар әдемі ойынға құмар,

Менің тағдырым диван мен геморрой.

Үйден шығуға қорқамын, жаңалық тағы:

Апаттар мен жарылыстар болып жатыр, айналада соғыс жүріп жатыр,

Жынды көздері бар ақылсыз өлтірушілер,

Жауыз шешен жағада жорғалайды, жақсы полиция олжасын күтуде.

Ой...

Ал ашуланған сана ой тудырмайды,

Экраннан қан ағып жатыр, апайлар жалаңаш жүр.

Мен диванның бұрышында отырып, сиқырлағандай қайталаймын:

Экстремизм жаман, Пугачева жақсы.

Күндер өтеді, экран жыпылықтайды, төбе баяу кетеді,

Мен оған кинескоп арқылы айқайлаймын: Сен жарылып кетесің, өлесің.

Жауап ретінде ол мені мазақтап ән айтты: Көршілерді өлтіргім келе ме?

Сосын былай деді: Еділ бойында нөлден минус үшке дейін.

Ой...

Сол аптада бұл қоректендіргіштер жанып кетті,

Мен ояндым, айналама қарадым, мен бөлмемді көрдім,

Мен жаңа тұсқағаздарды көремін, көремін - балалар жетілді ...

Ал әйелім маған: «Отбасына қош келдіңіз!

Ой...