Хамсин -

Он пришёл с лицом убийцы,

С видом злого кровопийцы,

Он сказал, что он мой критик

И доброжелатель мой,

Что ему, мол, штиль мой низкий

Эстетически неблизкий,

Я фуфло, а он — Белинский,

Весь неистовый такой.

Возмущался, что я грязно,

Своевольно, безобразно

Слово гадкое «оргазм»

Безнаказанно пою.

«Ты ж не просто песни лепишь —

В нашу нравственность ты метишь!

За оргазм ты ответишь,

Гадом буду, зуб даю!»

Я пристыженно заохал,

Стал прощения просить.

Сам подумал: «Дело плохо,

Этот может укусить».

Распалился он безмерно,

Оскорбить меня хотел.

«Ты вообще, говорит, нудист, наверно!

А ещё очки надел!

Нет, спеть бы про палатки и костёр,

Про то, как нам не страшен дождик хмурый!

Но ты засел, как вредоносный солитёр

Во чреве исстрадавшейся культуры!

Культуры —

Мультуры,

Куль-куль-куль-куль,

Муль-муль-муль-муль.

Вреден я, не отпираюсь.

Утопил Му-Му я, каюсь.

Всё скажу, во всём сознаюсь,

Только не вели казнить.

Это я бомбил Балканы,

Я замучил Корваллана,

И Александра Мирзаяна

Я планировал убить.

А как выпью политуру,

Так сажусь писать халтуру.

Постамент родной культуры

Я царапаю гвоздём.

Клеветник и очернитель,

Юных девушек растлитель,

И вообще я — врач-вредитель,

Приходите на прием!

Если есть где рай для бардов,

Я туда не попаду.

Если есть где ад для бардов,

То гореть мне в том аду.

А в раю стоят палатки,

Всё халявное кругом:

Чай густой, а уксус сладкий,

И все песни лишь о том, что:

Да здравствуют палатки и костёр,

Наш строй гуманный, развитой туризм,

Ведёт народ к победам ля минор.

Всё остальное — ревизионизм.

И разгневанный радетель

За чужую добродетель

На меня за песни эти

Епитимью наложил.

Ты, говорит, обязан, хоть я тресни,

Написать сто двадцать песен

О туризме и о лесе,

Кровью все взамен чернил.

Думал я: «Достал, постылый!

Чо те надо-то, мужик?

Серафим ты шестикрылый,

Ну вырви грешный мой язык!»

Слушал я, ушами хлопал,

А когда совсем устал,

То сказал я громко: «Жопа!»

Тут он в обморок упал.

Но с тех пор в душе покоя нет,

И от переживания такого

Как-то мне приснился Афанасий Фет,

Бьющий Иван Семёныча Баркова.

Он лупил его кастетом,

Приговаривал при этом:

«Я пришёл к тебе с приветом

Рассказать, что солнце встало,

Что воспитанным поэтам

Выражаться не пристало».

А Барков просил прощенья,

Сжёг поэму про Луку.

Вот такое вот знаменье

Мне приснилось, дураку.

Но я песню написал назло врагам,

Как одна возлюбленная пара

У костра, в палатке, под гитару

Получила пламенный оргазм.

Ол кісі өлтірушінің жүзімен келді

Жаман қансорғыштың түрімен,

Ол менің сыншым екенін айтты

Ал менің ақ тілекшім

Не дейді, менің сабырым төмен

Эстетикалық алыс,

Мен ақымақпын, ал ол Белинский,

Барлығы ашулы.

Кір болғаныма ренжідім,

Әдейі, тәкаппарлықпен

«Оргазм» деген жағымсыз сөз

Мен жазасыз ән айтамын.

«Сіз әндерді мүсіндеп қана қоймайсыз -

Сіз біздің имандылықты көздеп отырсыз!

Сіз оргазм үшін жауап бересіз

Мен бейбақ боламын, тіс беремін!

Мен ұялғанымнан ыңылдадым

Кешірім сұрай бастады.

Мен өзім ойладым: «Бұл жаман,

Бұл тістеп алады ».

Ол өлшеусіз жанды,

Мені ренжіткісі келді.

«Жалпы, сен нудистсің, сірә!

Және көзілдірік киіңіз!

Жоқ, мен шатырлар мен от туралы ән айтатын едім,

Біз мұңды жаңбырдан қалай қорықпайтынымыз туралы!

Бірақ сен зиянкес құрттай отырдың

Азап шеккен мәдениеттің қарнында!

Мәдениеттер -

Жануарлар,

Көл-Көл-Көл-Көл,

Мул-мул-мул-мул.

Мен зияндымын, жоққа шығармаймын.

Мен Му-Муны суға батырдым, мойындаймын.

Мен бәрін айтамын, бәрін мойындаймын,

Тек олар өлім жазасына кесілген жоқ.

Балқанды бомбалаған мен едім,

Мен Корвалланды азаптадым

және Александр Мирзаян

Мен өлтіруді жоспарладым.

Ал мен қалай лак ішемін,

Сондықтан мен қоқыс жазу үшін отырамын.

Туған мәдениеттің тұғыры

Мен шегемен тырнап аламын.

Жалақор мен қаралаушы,

Жас қыздарды қорлау

Жалпы мен зиянкестер дәрігерімін,

Қабылдауға келіңіз!

Бардтар үшін жұмақ болса,

Мен ол жерге бармаймын.

Бардтар үшін тозақ болса,

Сонда мен сол тозақта күйемін.

Жұмақта шатырлар бар,

Айналадағы барлық тегін заттар:

Шай қою, сірке суы тәтті

Және барлық әндер тек мына фактілер туралы:

Шатырлар мен от аман болсын,

Біздің жүйеміз ізгі, дамыған туризм,

А минорда халықты жеңістерге жетелейді.

Қалғанының бәрі ревизионизм.

Және ашулы қамқоршы

Біреудің қасиеті үшін

Бұл әндер үшін маған

Ол жаза тағайындады.

Сіз, дейді ол, мен жарылып кетсем де, міндеттісіз.

Жүз жиырма ән жаз

Туризм және орман туралы,

Сияның орнына барлық қан.

Мен ойладым: «Мен түсіндім, жеккөрінішті!

Саған не керек, жігіт?

Серафим сен алты қанаттысың,

Жарайды, күнәһар тілімді жұлып ал!».

Мен тыңдадым, құлағымды қағып,

Ал сіз әбден шаршаған кезде,

Сонда мен қатты дауыстап: «Есік!» дедім.

Міне, ол есінен танып қалды.

Бірақ содан бері жан тыныштығы жоқ,

Және мұндайды бастан кешіруден

Бірде мен Афанасий Фет туралы армандадым,

Иван Семеныч Барковты ұрып-соғу.

Ол оны жез тұмсықпен ұрды,

Сонымен бірге ол сөйледі:

«Мен саған сәлем жолдап келдім

Күн шықты деп айт

Қандай білімді ақындар

Өзіңізді білдіру дұрыс емес ».

Барков кешірім сұрады,

Лұқа туралы өлеңді өртеп жіберді.

Міне, белгі

Мен армандадым, ақымақ.

Бірақ мен жауларға жек көру үшін ән жаздым,

Сүйіспеншілікке толы жұп сияқты

Оттың жанында, шатырда, гитарамен

Қатты оргазм алды.