Refuge - Tim Dup

Dévêtu de mes habitudes, être un enfant à nouveau

À genou sur les chemins rudes, des cailloux en cadeau

Être seul et libre, là-bas l’horizon ne ment plus

Et je me tiens en équilibre, sur le fil de l’inconnu

Je suis prêt à la découverte, et j’ai accepté de mourir

J’ai accepté pour mieux renaître dans cet air brûlant que j’inspire

J’ai fait mon lit dans l’herbe verte, et le vent qui vient me bercer

Le ciel comme une fenêtre ouverte, avec plus personne à prier

Je tombe les genoux au sol, mais les yeux rivés vers le ciel

J’y vois des rêves et des visages, je veux m’y perdre sur les plages

Ne plus retrouver mon chemin, et le chercher sans hâte

À la croisée des cèdres et des pins, bulle de bonheur que l’on éclate

Tomber des cascades endormies, boire l’eau aux sources des glaciers

S'étendre la nuit, et s'éveiller dans la rosée

Rire avec des gens, que l’on a jamais vu

Et se gorger d’histoire, à la lueur des rues

Parler du mauvais temps, du ciel d’ombre et de mirages

Nuées fantomatiques, que sont nos vies en cages

Alors à minuit on s'éclipse, quand les gens bien sont endormis

Pour fuir la valse des ellipses qui prennent nos cœurs en sursit

J’ai parcouru le monde, pour trouver des voix qui me répondent

M'échapper des mégapoles, poursuivi par Interpole

Pour avoir rêvé d'échapper, aux courants, aux marées

Aux cercles vicieux de l’oubli, à la pénombre des matins gris

Sur les plages de sable noir, de Vic à Syracuse

J’ai forgé ma mémoire, j’ai cherché un refuge

Mais j’ai senti qu’il n’y avait, là-bas que la solitude

Alors je suis rentré et j’ai repris mes habitudes

Менің жолдарымнан айырылды, қайтадан бала бол

Кедір-бұдыр соқпақтарда тізе бүгіп, Сыйға малтатас

Жалғыз және еркін болу үшін көкжиек енді ол жерде болмайды

Ал мен тепе-теңдікте, белгісіздіктің шетінде тұрмын

Мен ашуға дайынмын, мен өлуге келістім

Мен дем алатын осы жанып тұрған ауада қайта туылуды жақсы қабылдадым

Жасыл шөпке төсегімді салдым, Мені тербеткен жел

Аспан ашық терезе сияқты, намаз оқитын ешкім қалмаған

Мен тізерлеп отырмын, бірақ көзім аспанда

Мен сонда армандар мен жүздерді көремін, жағаларда адасып кеткім келеді

Енді жолымды таппай, асықпай іздеуге болмайды

Балқарағай мен қарағайдың тоғысқан жерінде, Жарылған бақыт көпіршігі

Ұйқыдағы сарқырамалардан құлап, мұздық бұлақтарынан су ішіңіз

Түнде жатып, шықпен оян

Біз ешқашан көрмеген адамдармен күліңіз

Көшелердің жарығымен тарихты сіңіріңіз

Қолайсыз ауа-райы, қараңғы аспан және сағым туралы айту

Елес бұлттар, тордағы өміріміз қандай

Сондықтан түн ортасы, жақсылар ұйықтап жатқанда біз тайып кетеміз

Қарыз уақытында жүрегімізді алатын эллипс вальсінен қашу

Мен әлемді араладым, маған жауап беретін дауыстарды табу үшін

Интерполды қуған мегаполистерден қашыңыз

Ағыстардан, толқындардан құтылуды армандағаным үшін

Ұмытудың тұйық шеңберлерінде, сұр таңның ымыртында

Виктен Сиракузаға дейінгі қара құмды жағажайларда

Жадымды қолдан жасадым, пана іздедім

Бірақ мен ол жерде жалғыздық барын сезіндім

Сөйтіп, үйге келіп, бұрынғы өміріме оралдым