Ill At Ease - Those Poor Bastards

And I wake up in the city

All them cold dim lights shining down on me

The walls are concrete, I can’t kick through them

The windows dirt filled, I can’t see through them

I walk with eyes closed through the hallway

Stumble down the stairs to the basement

The sound of people, the sound of machines

I must escape them, get my poor soul clean

Down in the basement I find a corner

It is cobwebbed, cracked and hollow

I take my hat off, I let my hair down

Then I back up to the opposite wall

I start running, my head strikes corner

And the whole building, man, it starts to crumble

Twenty stories of city dwellings

Are now cracked rubble upon the sidewalk

All that graffiti, all of them children

Forever safe now from becoming orphans

And me I’m safe too, I’m in a tunnel

Hidden down here beneath the city

Now look there on the floor, an old white pony

With a map tied to its ankle

The map has only one black arrow

That says, «nowhere» in its center

Ill at ease

Ill at ease

Ain’t it grand?

The tunnel leads to a forest

So, so grand

Thousand year old trees

Yet this magnificence

Leaves me feeling impotent and insignificant

Everything fits but me

Crow, deer carcass

Loose branches, still water, and me?

Human!

So ugly with combed hair and tight fitting clothes

Whisper whisper to the dead carp

Lying bloated on the red shore

Face all caved in from my wood bat

Fins all torn off by my fingernails

It is lunch time

Fuckin' fish meat

Gathered berries stain my fingers

So this is real life

Not just dress up

Unprotected by my neighbors

And when the night falls I see real stars

Not just stickers on my ceiling

Lord it is grotesque

Lord it’s absurd

To keep speaking these cold, cold city words

I need a new language full of trouble

Full of danger and uncertainty

Grunts and growls, moans and howls

Something awful to offend thee

But even out here I feel walled in

I feel cut off from my birth skin

This ain’t primal, no this is fake too

The geese fly above in a two-sided triangle

I lift my slingshot, filled up with sharp rocks

I’m just like David

They are Goliath

And one by one boy, the birds they fall dead

I laugh silently and I stomp on their heads

Ill at ease

Ill at ease

Ain’t it grand?

The tunnel leads to a forest

So, so grand

Thousand year old trees

Yet this magnificence

Leaves me feeling impotent and insignificant

Everything fits but me

Crow, deer carcass

Loose branches, still water, and me?

Human!

So ugly with combed hair and tight fitting clothes

And I wake up in the country

Pestilent sun shining down on me

I reap my bounty, one thousand acres

Yes I do own this, I justly claim it

Fuck the generations who came before me

I never needed them nor nobody

I’m like an Indian, so silent and wise

Though I know nothing and I hate silence

Ill at ease

Ill at ease

Ал мен қалада оянамын

Олардың барлығы маған қарайтын салқын күңгірт шамдар

Қабырғалары бетон, мен оларды өте алмаймын

Терезелер кірге толған, мен олардан көре алмаймын

Мен дәлізде көзім жұмылған күйде жүремін

Баспалдақпен жертөлеге  сүрініңіз

Адамдардың дауысы, машиналардың дауысы

Мен олардан қашып, бейшара жанымды тазартуым керек

Жертөледе төмен, мен бұрыш табамын

Ол өрмектелген, жарылған және қуыс

Мен шляпамды алып тастаймын, шашымды жібердім

Содан кейін қарама-қарсы қабырғаға сақтық көшірме жасаймын

Мен жүгірдім, басым  бұрышқа соқты

Бүкіл ғимарат, адам, ол  қирай бастайды

Қала тұрғындарының жиырма әңгімесі

Қазір жаяу жүргіншілер жолында жарылған үйінділер

Бұл граффитидің бәрі балалар

Жетім қалудан мәңгілік аман болсын

Мен де қауіпсізмін, туннельдемін

Мұнда қаланың астында жасырылған

Енді еденге қара, ескі ақ пони

Төбесіне  байланған картамен

Картада бір ғана қара көрсеткі бар

Бұл оның ортасында «ешқайда» дегенді білдіреді

Көңілсіз

Көңілсіз

Керемет емес пе?

Туннель орманға апарады

Сонымен, соншалықты үлкен

Мың жылдық ағаштар

Дегенмен бұл керемет

Мен өзімді импотент және елеусіз сезінемін

Менен басқаның бәрі жарасады

Қарға, бұғы өлексесі

Бос бұтақтар, тынық су, ал мен бе?

Адам!

Тарақ шашы мен тар киімімен өте ұсқынсыз

Өлі сазанға сыбырласыңыз

Қызыл жағада ісіп жатыр

Ағаш жарғанағымнан бәрі бұзылған бет

Тырнақтарым бәрін жыртып  келеді

Бұл түскі үзіліс

Балықтың еті

Жиналған жидектер саусақтарыма дақ түсіреді

Демек бұл шын өмір

Тек киініп қана қоймай

Көршілерім қорғамаған

Ал түн түскенде нағыз жұлдыздарды көремін

Төбемдегі жапсырмалар ғана емес

Мырза, бұл гротеск

Раббым бұл абсурд

Осы суық, суық қала сөздерін айту үшін

Маған қиыншылыққа толы жаңа тіл керек

Қауіп пен белгісіздікке толы

Қыңқылдап, ыңырсып, ыңырсып

Сізді ренжітетін қорқынышты нәрсе

Бірақ бұл жерде де өзімді қоршалғандай сезінемін

Мен өзімді туған терімнен ажыратылғандай сезінемін

Бұл қарапайым емес, бұл да жалған

Қаздар екі жақты үшбұрыштың үстінде ұшады

Мен салмақты көтеремін, өткір тастармен  толдым

Мен Давид сияқтымын

Олар Ғолият

Балалар бір-бірден құстар өліп қалады

Мен үнсіз күлемін, мен олардың бастарында

Көңілсіз

Көңілсіз

Керемет емес пе?

Туннель орманға апарады

Сонымен, соншалықты үлкен

Мың жылдық ағаштар

Дегенмен бұл керемет

Мен өзімді импотент және елеусіз сезінемін

Менен басқаның бәрі жарасады

Қарға, бұғы өлексесі

Бос бұтақтар, тынық су, ал мен бе?

Адам!

Тарақ шашы мен тар киімімен өте ұсқынсыз

Ал мен елде оянамын

Маған жауып тұрған індетті күн

Мен барлығымды орамын, мың гектар

Ия мен бұған ие, мен оны деймін

Менен бұрын өткен ұрпақтарды блять

Маған олар ешқашан керек емес, ешкім де керек емес

Мен үнділік сияқты, үнсіз және данамын

Мен ештеңе білмесем де, үнсіздікті жек көремін

Көңілсіз

Көңілсіз