John Doe - The Code

There was this wise man I once knew

Who lived down my street a block or 2

In a back alley where the autumn leaves blew

A simple man with a heart so true

John Doe was a quiet man, who kept to himself and lived off the land

He panned his living with a rusty tin can

Been living off the streets since Vietnam

When Johnny came marching home

From the Vietnam war he was alone

Slapped with a label, he hid his face, the nightmare of war

Was one he couldnЉ° erase, when Johnny came marching home

(he said) I canЉ° let go, I canЉ° forget

25 years later, that smell I still remember

As I watched so many young men lose their lives, on that battlefield

To Vietnam they sent us barely, old enough they placed us On the front lines in a land we had no placeЊґe had no place!!!

On the day I left that battlefield, I might as well have died

Because nothing in my life this far, has ever felt quite right

And each and everyday I try to pick the pieces up But the pieces never seem to fit, the pain becomes too much

It’s hard to describe, so hard to relate, it’s hard letting go When you can’t escape

To think that when we came home our country turned its back

And labeled us all murderers, spit on us, spit on us and laughed

He spoke with such convicting words, I felt like I was there

A simple frail and shattered soul, the soldier never dies he sang

I thought about how it must feel to watch all your friends die

So far away so far from home, fighting wars we had no place!

Бір кездері мен білетін дана адам болған

Менің көшемнен бір            төмен  тұрған  кім

Күзгі жапырақтар соққан артқы аллеяда

Жүрегі бар қарапайым адам

Джон До тыныш адам болатын, ол өзімен-өзі   жерден тыс жерде өмір сүретін

Ол тот басқан қаңылтыр банкамен күн көретін

Вьетнамнан бері көшеде тұрып жатыр

Джонни үйге келе жатқанда

Вьетнам соғысынан ол жалғыз болды

Жапсырмамен шапалақпен ұрып, бетін жасырды, соғыс қорқынышы

Джонни үйге келе жатқанда, ол өшіре алмады

(ол деді) Мен ж° бере аламын, ұмыта аламын

25 жыл өтсе де, сол иіс әлі есімде

Мен сол ұрыс даласында қаншама жас жігіттердің өмірін қиғанын көрдім

Вьетнамға олар бізді әрең жіберді, олар бізді өздерін майданға қойды, олар бізді өзіміздің жері жоқ жерлерде орналастырды !!!

Сол ұрыс даласынан кеткен күні мен де өлген болармын

Менің өмірімде ештеңе жоқ, өйткені бұрын-соңды болмаған нәрсе дұрыс сезінді

Және күнделікті және күнделікті мен бөлшектерді алуға тырысамын, бірақ бөліктер ешқашан сәйкес келмейді, ауырсыну тым көп болады

Сипаттау қиын, байланысты қиын   қиын    қиын    қиын      қиын           қиын       Қашып құтыла алмаған кезде 

Үйге                                                                                                                                                                                         |

Және барлық кісі өлтірушілерді белгілеп, бізге түкіріп, бізге түкіріп, күлді

Ол сондай айыпты сөздермен сөйледі, мен өзімді сол жерде жүргендей сезіндім

Қарапайым әлсіреген жан, сарбаз өлмейді ол жырлады

Мен барлық достарыңның өлгенін көру                                 өз  достарыңның                                                                   барлы |

Әзірге үйден алыс, соғыс соғысқан соғыстар бізде орын болмады!