Monologue -

What have I done?

I stand here holding a gun.

I am confused, bemused and

wanting to understand who I am.

I just, just gotta know

what’s going on inside my mind.

I just, just gotta know

what is behind, behind these eyes?

Who is this at my feet?

Where am I?

No retreat.

Find myself incomplete,

drenched in cold, cold sweat.

She is gone, all is lost,

one mistake, what great cost.

Who did this?

They will pay,

I will avenge you!

I just, just gotta know

what’s going on inside my mind.

I just, just gotta know

what is behind, behind these eyes?

Who, who would take from me

my deepest breath,

take the life out of her flesh?

He will taste this pain,

these bitter tears.

Behind these shattered eyes,

I only fear he runs from himself.

Faces of time are shattered on the floor,

the smoke is clearing.

As I look in this broken mirror,

the divisions are clear.

Could this be — all of this born of me?

Ripped apart!

Nothing to gain, nothing to lose.

(Nothing is left but empty remains.)

Her crimson dress,

scarlet canvas of your darkest fury…

(What could have been will never be.)

You can’t pretend

that you’re innocent any longer.

(What could have been will never be.)

You know the truth

on the edges of your mind.

(It was always me! What have I done?)

The actions that unite us cannot be undone.

Мен не істедім?

Мен мылтық ұстадым.

Мен                              |

менің кім екенімді түсінгім келеді.

Мен жай ғана білуім керек

менің ойымда не болып жатыр.

Мен жай ғана білуім керек

бұл көздердің артында не бар?

Менің аяғымдағы бұл кім?

Мен қайдамын?

Шегіну жоқ.

Өзімді толық емес деп тап,

суық, суық терге малынған.

Ол кетті, бәрі жоғалды,

бір қате, қандай үлкен шығын.

Мұны кім жасады?

Олар төлейді,

Мен сенен кек аламын!

Мен жай ғана білуім керек

менің ойымда не болып жатыр.

Мен жай ғана білуім керек

бұл көздердің артында не бар?

Менен кім, кім алар еді

менің терең тынысым,

оның тәнінен өмірді алу керек пе?

Ол бұл азаптың дәмін татады,

бұл ащы көз жас.

Бұл жарылған көздердің артында,

Мен оның өзінен шыққаннан қорқамын.

Еденде уақыт жүздері жарылған,

түтін тазарып жатыр.

Мен осы сынған айнаға қараған     

бөлінулері анық.

Бұл болар еді - мұның бәрі менімен туылған ба?

Бөлінген!

Ұтатын ештеңе жоқ жоқ.

(Ештеңе қалмады, бірақ бос қалады.)

Оның қызыл көйлегі,

ең қараңғы қаһарыңыздың қызыл кенеп…

(Болған нәрсе ешқашан болмайды.)

Сіз елестете алмайсыз

сенің енді кінәсіз екеніңді.

(Болған нәрсе ешқашан болмайды.)

Сіз шындықты білесіз

ойыңыздың шетінде.

(Әрқашан мен болдым! Мен не істедім?)

Бізді біріктіретін әрекеттерді қайтару мүмкін емес.