Einmal zu oft - Tagtraum

Einmal zu oft hab' ich mich mit meinen Platten eingesperrt

Einmal zu oft hab' ich Dir den Rücken zugekehrt

Einmal zu viel hab' ich still geweint

Einmal zu viel hab' ich meinen Traum verneint

Und ich weiß nicht, was mit mir passiert, ich glaub ich habe mich verirrt

In meinen eigenen Hosentaschen, woran das wohl liegt, daß es das gibt

Wiedermal lacht die Sonne durch mein Fenster

Wiedermal ist dieses Leuchten im Gesicht

Morgentau bricht Licht in Prismafarben

An diesem Tag brech' ich nicht

Oft bin ich hin und hergerissen, weiß nicht, was ich will

Auf der Stirn vier Falten, wie könnt ihr’s wissen, habt doch selber gar kein

Ziel

Das liegt einzig und allein daran, daß Träume immer Träume bleiben

Und die Welt, die ich heut' anmal, morgen abgewaschen ist und wieder grau und

kahl

Ihr seid so kalt, so leblos und so bleich, im Spiegelbild hab' ich’s geseh’n,

grausam und zärtlich zugleich

Wer hat mir das Licht aus meinen Augen rausgerissen, gibt es hinter der Fassade

doch noch was, was wir nicht wissen

1000 Narben die ab und an noch bluten und die trotzdem keiner sieht

Es gibt keinen Weg, der mich aus dieser Welt entführt

Бірде мен өзімді жазбаларыммен құлыптап алатынмын

Мен сенен жиі бет бұрдым

Бір рет тым көп үнсіз жыладым

Бірде мен арманымды жоққа шығардым

Ал мен өзіме не болып жатқанын білмеймін, мен адасқан сияқтымын

Шалбарымның қалтамында, сондықтан бар шығар

Тереземнен қайтадан күн сәулесі түседі

Жүзінде тағы да нұр пайда болды

Таңертеңгілік шық призматикалық түстерде жарықты сындырады

Бұл күні мен сынбаймын

Мен жиі жыртылғанмын, не қалайтынымды білмеймін

Маңдайдағы төрт әжім, қайдан білесің, өзіңде жоқ

Мақсат

Бұл армандардың әрқашан арман болып қала беретіндігімен ғана байланысты

Ал бүгін мен боялған дүние ертең жуылады және қайтадан сұр болады

таз

Сіз соншалықты суық, сондай жансыз және сондай ақшылсыз, мен оны айнадан көрдім,

қатыгез және бір мезгілде нәзік

Менің көзімнен нұрды жұлып алған адам қасбеттің артында тұр

әлі де біз білмейтін нәрсе

1000 тыртық әлі де анда-санда қан кетеді, бірақ ешкім көрмейді

Мені бұл дүниеден алып кететін жол жоқ