Vera - Spartiti

Centrafrica rimpiangono Bokassa.

Siccome la mia breve esperienza politica nacque anche grazie a quel movimento

potete immaginare con che invidia guardi le manifestazioni di oggi,

piene come sono di falci, martelli e Che Guevara dappertutto.

Mentre sto scrivendo un volantino che non facesse capire ai miei colleghi

studenti che il collettivo aveva perfino qualche militante di sinistra al suo

interno, una cosa considerata troppo di parte e pericolosa per gli obiettivi

ambiziosissimi da raggiungere, tipo un bagno nuovo o una palestra con le docce,

suona il telefono di casa.

Pronto"

Ciao, sei Massimiliano?"

Certo e tu chi sei?"

Ciao io sono la Vera."

Non conosco nessuna Vera.

Ma si dai sono Vera.

Non ti ricordi la gita?"

Gita de che?

Eppure il nome Vera dovrebbe ricordarmi qualcosa, non è un nome comune.

No, scusa non mi ricordo".

Ma dai, la gita in Austria!"

Scusa Vera, ma di che classe sei?"

No, non facevo la tua scuola"

E allora come hai potuto fare la gita con noi?"

Sono Vera, la figlia di Cairoli!"

Oh mamma-Marx-Lenin-Mao-tse-tung!

E' la figlia del mio professore di scienze delle costruzioni!

Ma c’eri anche tu in gita?

Ma quanti anni hai?"

Adesso quattordici, faccio la prima ragioneria".

Ero maggiorenne da poco, stavo scoprendo che il movimento degli studenti

serviva più che altro a tentare di rimorchiare qualche ragazza potenzialmente

interessata ad infatuarsi di improbabili capetti studenteschi e mi telefona a

casa una primina mocciosissima di cui non ricordo la faccia e perdipiù figlia

del mio professore di scienza delle costruzioni.

Cerco di capire cosa vuole da me.

Ti ho fatto delle foto in gita e volevo dartele"

Va bene dai, domattina, davanti a scuola portamele Ciao".

Ma che sfiga oh, ma chi è sta qui, la figlia di Cairoli, ma che cosa terribile.

E' vero che in gita c’eran le figlie dei professori ma mi pare fossero davvero

inguardabili.

La mattina dopo Vera mi si para davanti e ai miei occhi è un cesso epocale.

Erano occhi stupidi in realtà perché sotto degli occhialoni da incubo e una

faccina smunta c’era un vago accenno di bella ragazza in divenire,

ma io non avevo tempo nemmeno di immaginarmela e pensarci su meglio.

Troppo piccola, troppo occhialuta, troppo invadente e troppo figlia di suo

padre che avevo poco da spartire con quell’ingegnere dalle ciglia folte oltre

ogni ragionevolezza e simpatie politiche tutt’altro che interessanti.

Democristianissimo era il classico docente con un’attività professionale

altrove, un insegnante freddo e secondo me anche un po' fesso.

Come sua figlia insomma.

Le foto della gita che mi mostra sono belle: in una dormo, nell’altra sembro

molto figo.

Aveva del tempo da perdere questa tredicenne, strano che nemmeno mi sono

accorto che mi guardava.

Vabbè, le foto le ho, ti saluto.

Ciao".

Che mi frega a me delle devastazioni ormonali di una cinnazza.

Non mi passa nemmeno per la testa che questa bimba debba aver fatto uno sforzo

colossale per trovare la forza di cercarmi.

Oggi capirei, allora disprezzai.

Povera piccola.

Ma l’amore sconfitto di un’adolescente è una cosa difficile da debellare senza

morti, feriti e contusi.

Questa primina non mi piace, è imbarazzante, invadente sono un promettente

leader studentesco della mia scuola ho faticato come una bestia per prendere un

seggio al consiglio di istituto in un ambiente pieno di spocchiosetti cattolici

organizzati da un simpatico boss della curia poi diventato famoso.

Ai tempi monsignor Ruini era ancora un misconosciuto prete anticomunista

reggiano.

E solo oggi mi rendo conto che il nostro avversario non era poi così

sprovveduto come noi teorizzavamo: potere della sottovalutazione.

Insomma, io avevo da pensare a come sconfiggere gli Studenti democratici di

Azione Cattolica, come convincere quel baciapile del preside a darci una

palestra adeguata e soprattutto a come conquistare le meravigliose comunistelle

del liceo Moro, le più belline che c’erano con le loro kefiah rosse e nere.

Non avevo tempo per questa Vera, bruttissima figlia di un mio professore.

Per qualche settimana Vera mi fa la posta, mi chiama ogni giorno,

mi aspetta all’uscita di scuola.

Nessuno sa che è la figlia del prof, e meno male ma io me la devo togliere di

dosso questa scassacazzi.

Incarico una compagna di scuola di eliminarla.

Si spaccia per la mia ragazza, la chiama;

lei abbozza, ma la mattina dopo

mentre incateno il mio nuovissimo Peugeot 103 rosso fiammante mi arriva alle

spalle e agguerrita mi insulta.

Non eri capace di mandarmi a quel paese da solo invece di farlo fare da una che

tanto lo so che è la morosa di un altro e non la tua?"

Colpito e affondato mi scuso e la prego di sparire dalla mia vita.

Vera si adegua, ma solo dopo la minaccia di venire sputtanata con il suo

genitore all’antica.

La paura di tale evento la fa impallidire ancora di più e finalmente evapora.

A primavera il movimento dell'85 (adesso '86) è già finito, la maturità sta per

arrivare, la Falcucci buonanima è sempre ministro e io rispondo al telefono

convinto che sia Cinzia, una di quelle comunistelle del liceo Moro che contro

ogni pronostico sta per diventare la mia prima fidanzata seria.

Invece è di nuovo Vera.

Oh ma cosa vuoi"?

Buono ho bisogno di un favore"

Dimmi"

Senti io adesso sto con uno ma mi tratta male, mi snobba e io devo fargli

capire che io posso avere dei ragazzi più grandi e più interessanti di lui,

domattina quindi mi vieni a prendere alla fermata del tram e fai la parte di

uno che mi vuole"

Io trasecolo: sto per fidanzarmi con la più bella dello scientifico e mi devo

prestare a questi giochetti da quattordicenne andreottiana?

Non se ne parla proprio.

Dai fammi sto favore e non ti disturbo più e ti prometto che alle prossime

elezioni scolastiche voto la lista di sinistra anziché i tuoi odiatissimi

Studenti democratici".

La seconda promessa, un voto cattolico strappato alla reazione in favore del

socialismo, mi commuove.

Ok ragazza, domattino alle sette e tre quarti alla fermata"ma mentre lo dico mi

si accende una scritta luminosa in fronte: sono il genio del male!

Pol Pot è un dilettante al confronto, Enver Hoxha e Kim Il Sung vengono a

lezione da me nel doposcuola.

Parlando con la poveretta infatti mi sovviene che quella mattina il mio compito

in classe di scienze delle costruzioni è andato da schifo.

Il muro di sostegno che ho progettato non starebbe in piedi nemmeno a gravità

zero e il voto insufficiente che mi aspetta macchierà una media non si sa come

e perché ancora intorno al sette nonostante decine, centinaia, migliaia di ore

di assenza.

I compagni devono distinguersi anche per la brillantezza dei loro risultati

accademici.

Com’era il testo del compito?

Ho la brutta copia qui nella borsa.

Lo rifaccio e alla mattina vado a fare la mia parte.

Dopo avere finto di apprezzare la ragazzetta andiamo a berci un caffè;

è raggiante, il tizio ha visto tutto ed è furioso.

Lei mi dice la frase che aspettavo:

Chiedimi quello che vuoi che ti ricambio il favore"

Ecco cara, ti dico subito.

Ieri mattina ho scazzato il compito in classe che ci ha dato tuo padre,

l’ho rifatto a casa e saresti così carina da sostituire questo protocollo

giusto con quello sbagliato che avrai a casa in qualche cassetto?"

Vera sta per svenire.

Non si aspettava una carognata così.

Il babbo si fida di lei, è un tradimento troppo grosso.

Anche il mio cinque in pagella è troppo grosso bambina, cambia sto foglio,

ci metti un secondo e non ne parliamo più".

Vera piange, io insisto, minaccio, impaurisco la primina coraggiosa fino a

quando, affranta, cede.

Il giorno dopo sento la sua voce al telefono per l’ultima volta.

Ha fatto il suo dovere.

Anche Lenin sarebbe d’accordo, sono un compagno e ho l’obbligo morale di

prendere un voto decente.

Qualunque mezzo va bene.

Dopo tre settimane scopro che il muro di sostegno sta su perfettamente e mi

porto a casa un sette e mezzo che sistema la media.

Prof, ho sopportato quel cofano di tua figlia, me lo sono meritato.

La mia vicina di banco Elvira, che aveva copiato il mio elaborato di sana

pianta, prende cinque meno.

Il conto non torna e comincia ad urlare.

Professore, professore, io ho fatto il compito uguale a lui, perché m’ha dato

cinque?"

Guardi signorina, lei è sicura?"

Sono sicura, ho copiato!"

Ecco, brava, allora copi meglio la prossima volta".

Elvira poi mi avrebbe domandato per secoli e secoli come sia stato possibile

rifare riga per riga il mio compito e alla fine trovarsi il mio perfetto e il

suo triste come un salice.

Anche Elvira era cattolica ma al miracolo si è sempre ostinata a non credere

nonostante i miei maldestri tentativi di rinsaldare la sua fede.

Molti anni dopo questi eventi ho visto il film Paz su Andrea Pazienza e i suoi

personaggi: Zanardi, in quel giorno del 1986, mi faceva una sega.

Орталық африкалықтар Бокассаны сағынады.

Өйткені менің қысқаша саяси тәжірибем де сол қозғалыстың арқасында дүниеге келді

сіз бүгінгі демонстрацияларға қаншалықты қызғанышпен қарайтыныңызды елестете аласыз,

олар орақтарға, балғаларға және че Гевараға толы.

Әріптестерімді түсінбейтін парақша жазып жатқанда

студенттер ұжымның қолында тіпті солшыл содырлар болғанын айтты

мақсаттар үшін тым бейтарап және қауіпті деп саналатын нәрсе ішкі жағынан

жаңа ванна бөлмесі немесе душ кабинасы бар спорт залы сияқты жету үшін өте амбициялық,

 үй телефоны шырылдайды.

Дайын»

Сәлем, сен Максимилиансың ба?

Әрине, сіз кімсіз?"

Сәлем, мен Верамын».

Мен Вераны танымаймын.

Бірақ иә келіңіз, мен Верамын.

Сапар есіңде жоқ па?»

Ненің сапары?

Дегенмен Вера есімі маған бір нәрсені еске түсіруі керек, бұл қарапайым есім емес.

Жоқ, кешіріңіз, есімде жоқ ».

Келіңіздер, Австрияға саяхат!»

Кешіріңіз Вера, бірақ сен қай сыныпта оқисыз?»

Жоқ, мен сенің мектебіңе бармадым»

Сонымен, бізбен бірге сапарға қалай бара алдың?»

Мен Верамын, Каиролидің қызымын!»

О ана-Маркс-Ленин-Мао-цэ-дун!

Ол менің ғимарат ғылымдарының құрамының қызы!

Бірақ сіз де сапарда болдыңыз ба?

Сен қанша жастасың?»

Қазір он төрт жаста, мен бірінші есеп жүргізіп жатырмын».

Мен енді ғана кәмелетке толған едім, студенттік қозғалыс екенін түсіндім

Бұл көбінесе бірнеше қыздарды қабылдауға тырысты

Студенттердің мүмкін емес бастықтарына ғашық болғыңыз келсе, маған қоңырау шалыңыз

үйде жүзі есімде жоқ өте кішкентай жыныс, оның үстіне қызы бар

менің құрылыс ғылымының профессорынан.

Мен оның менен не қалайтынын түсінуге  тырысамын.

Мен сіздердің суретке біраз суретке түсірдім, мен оларға сізге бергім келді »

Жарайды, жүр, ертең таңертең, мектептің алдына, оларды маған әкел.

Бірақ не деген бақытсыздық, бірақ бұл жерде кім бар, Каиролидің қызы, бірақ не деген сұмдық.

Профессорлардың қыздары сапарда болғаны рас, бірақ олар шынымен де болды деп ойлаймын

қарауға болмайды.

Таңертең Вера менің алдымда пайда болды және менің көз алдымда бұл дәуір дәретханасы.

Олар шын мәнінде ақымақ көздер болды, өйткені түнгі көзілдіріктің астында және бір

Жасауда әдемі қыздың өрескел бейнесі пайда болды,

Бірақ менде оны елестетуге және бұл туралы ойлануға уақыт жоқ.

Тым кішкентай, тым көзілдірік, тым интрузивті және тым көп өзіндік

Кірпігі қалың әлгі инженермен менің ортақтығым аз болғанын әке

барлық парасаттылық пен саяси жанашырлық, бұл қызықты емес.

Өте демократ, ол кәсіби қызметі бар классикалық ұстаз болды

басқа жерде, суық мұғалім және менің   тіпті аздап ақымақ болды.

Дәл оның қызы сияқты.

Маған көрсететін саяхат фотосуреттері әдемі: бірінде ұйықтасам, бірінде көрінемін 

өте күшті.

Бұл он үш жасар баланың босқа кететін уақыты болды, менде оның болмағаны таңқаларлық

Мен оның  маған қарап тұрғанын байқадым.

Жарайды, менде фотосуреттер     сәлем бар.

Сәлеметсіз бе».

Мен динназаның гормоналды бұзылуларына не ойлаймын.

Бұл кішкентай қыздың талпыныс жасағаны ойыма да келмейді

Мені іздеуге күш табу үлкен.

Бүгін түсінетін едім, сосын менсінбедім.

Кішкентай байғұс.

Бірақ жасөспірімнің жеңілген махаббатын онсыз жою қиын

өлген, жараланған және контузияланған.

Маған бұл туралы бұл есім ұнамайды, ұялшақ, интрузивті, мен өзімнен шығармын

өз мектебімнің оқушы көшбасшысы мен алу үшін аң сияқты жұмыс істедім

католиктік аңыздарға толы ортада мектеп кеңесіндегі  отырыңыз

кейін танымал болған курияның жақсы бастығы ұйымдастырған.

Ол кезде Монсеньор Руини әлі де танылмаған антикоммунистік діни қызметкер болатын

реджиано.

Қарсыласымыздың ондай болмағанын бүгін ғана түсіндім

біз теориялағандай аңғал: бағаламау күші.

Қысқасы, мен демократиялық студенттерді қалай жеңуге болатынын ойлауға тура келді

Католик әрекеті, директордың төбелесшісін бізге біреуін беруге қалай сендіруге болады

сәйкес спорт залы және ең алдымен таңғажайып коммунистік жұлдыздарды байлау жолы 

Моро орта мектебінің ең әдемілері қызыл және қара кеффиелерімен болды.

Профессорымның өте сұрықсыз қызы Вераға уақытым болмады.

Бірнеше апта бойы Вера маған хат жібереді, күн сайын қоңырау шалды,

ол мектептен  шыққанда мені күтеді.

Оның профессордың қызы екенін ешкім білмейді, құдайға шүкір, мен одан құтылуым керек.

мына пәленшеден.

Мен мектеп мұғаліміне оны жоюды тапсырамын.

Ол менің дос қызым болып көрінеді, оған телефон соғады;

ол эскиз жасайды, бірақ келесі күні таңертең

Мен жаңа қызыл түсті Peugeot 103-ді шынжырмен байлап жатқанда, ол жетті

иығыма және қатты қорлайды.

Сіз мені біреудің қолынан жұмғанша жаһаннамға баруға жібере алмадыңыз.

Бәрібір мен оның сенсіңді емес, сенікі емес екенін білемін бе?

Соқтығысып, батып кеттім, кешірім сұраймын және өмірімнен жоғаламын.

Вера бейімделеді, бірақ онымен масқара болу қаупінен кейін ғана

ескі үлгідегі ата-ана.

Мұндай оқиғадан қорқу оны одан сайын бозарып, ақыры буланып кетеді.

Көктемде '85 (қазір '86) қозғалысы аяқталды, орта мектеп дипломы

келгенде, жақсы жан Фалкуччи әлі министр          телефон             жау    жауап          

қарсы болған Моро орта мектебінің қарапайым жұлдыздарының бірі Синзия екеніне сенімді.

Әрбір болжам менің алғашқы байсалды қызым болғалы тұр.

Оның орнына қайтадан Вера.

Әй бірақ сен не қалайсың?»

Жақсы, маған жақсылық керек»

Маған айт»

Қараңызшы, мен қазір біреумен біргемін, бірақ ол маған жаман қарайды, ол мені снайк жасайды, мен оған рұқсат беруім керек

Менде одан үлкенірек және қызықты ұлдар болуы мүмкін екенін түсінемін,

ертең таңертең, сондықтан келіп мені трамвай аялдамасында алып     рөлін ойнаңыз

мені қалайтын адам»

Мен адасамын: мен ең әдемі ғалыммен айналысқым келеді және менде бар

осы он төрт жасар Андреоттидің айлаларын ойнайсың ба?

Біз бұл туралы шынымен сөйлеспейміз.

Жүр, маған жақсылық жаса, мен сені бұдан былай мазаламаймын және келесі жолы кездескенше уәде беремін

мектеп сайлауында ең жек көретіндердің орнына сол жақтағы тізімге дауыс беремін

демократиялық студенттер».

Екінші уәде, католиктік дауыс               реакция                                         реакциядан үзілді.

социализм, ол мені қозғайды.

Жарайды қыз, ертең жетіден төрттен өткенде аялдамада"

маңдайында нұрлы жазу жанады: Мен зұлым данышпанмын!

Пол Пот - әуесқой, Энвер Ходжа мен Ким Ир Сен келеді.

мектептен кейін менен сабақ .

Шынында, бейшарамен сөйлесіп, сол күні таңертеңгі тапсырмам ойыма келді

Құрылыс ғылымдары сабағында ол босқа кетті.

Мен ойлап тапқан тіреу қабырғасы тіпті ауырлық күшіне енбейді

нөл және                  мен күткен  орташа мәнді  түсіреді   қалай                                                               үй                                            �

Неліктен ондаған, жүздеген, мыңдаған сағаттарға қарамастан әлі жетіге жуықтап қалды

жоқтығы.

Жолдастар өз нәтижелерінің тамашалығымен де ерекшеленуі керек

академиктер.

Тапсырма мәтіні қандай болды?

Менде сөмкеде  нобай көшірмесі  бар.

Мен оны қайта                   таң                 өз                                                                                                                                                   та иш                                                    ���������������������������

Кішкентай қыздың қадірін                                                                                                                          кофе

ол нұрлы, жігіт бәрін көрген және ашулы.

Ол мен күткен сөйлемді айтып берді:

Менен не қалайтыныңызды сұраңыз, мен де жақсылығын қайтарамын»

Міне, қымбаттым, мен саған қазір айтамын.

Кеше таңертең мен әкең бізге берген сыныптағы жұмыс жасады,

Мен оны қайтадан үйде жасадым және сіз осы хаттаманы алмастыруға жеткілікті жақсы болар едіңіз

Дұрыс емес, үйдегі тартпада болады ма?

Вера есінен танып қалады.

Ол мұндай қырғынды күтпеген еді.

Әкесі оған сенеді, бұл тым үлкен сатқындық.

Тіпті менің есеп карточкамдағы бесеуім тым үлкен, қыз, мына парақты ауыстырыңыз,

Бір секунд алыңыз, біз бұл туралы енді сөйлеспейміз».

Вера жылайды, мен талап етемін, қорқытамын, ең алдымен батылдарды қорқытамын

Жүрегі жарылған кезде ол көнеді.

Келесі күні телефоннан оның дауысын соңғы рет естідім.

Ол өз міндетін орындады.

Тіпті Ленин де келіседі, мен жолдаспын және моральдық борышым бар

лайықты баға алыңыз.

Кез келген құрал жақсы.

Үш аптаның артынан, тірек қабырғасы өте жақсы, және мен екенін білемін

Мен үйге жеті жарым, орташа мәнді реттеймін.

Профессор, мен қызыңыздың кеудесіне шыдадым, мен оған лайық болдым.

Менің мектебімнің көрші көрші Эльвира, ол менің Сана қағазын көшіріп алған

өсімдік, бесеуін аз алыңыз.

Санақ қосылмай, айқайлай бастайды.

Профессор, профессор, мен үй тапсырмасын ол сияқты орындадым, өйткені ол маған тапсырма берді

бес?»

Қараңыз, ханым, сенімдісіз бе?

Мен көшіріп алғаныма сенімдімін!"

Міне, жақсы, келесі жолы жақсырақ көшіріңіз».

Содан кейін Эльвира менен ғасырлар мен ғасырлар бойы бұл қалай мүмкін екенін сұрайтын еді

менің тапсырмалар жолымды сызықпен және соңында, менің кемелдігімді және аяқтау

тал ағашындай қайғылы.

Эльвира да католик болды, бірақ ол әрқашан ғажайыпқа сенбейтін.

Мен оның сенімін нығайтуға тырысқаныма қарамастан.

Осы оқиғалардан кейін көп жылдар өткен соң, мен Андреа Пазиенза және оның адамдары туралы Паз фильмін  көрдім.

Кейіпкерлер: Занарди, 1986 жылы сол күні маған қол жұмысын берді.