Спарринг - Скептик

А мой мир — это ринг, углы, канаты, капа.

Сбоку удар в челюсть и панч попал надо как так-то.

Как бесконечный спарринг с тем, кто был на голову выше.

Это full контакт, все чаще поддтекает крыша.

О Господи!

Мы вспоминаем о Тебе только в суе,

Когда мы по уши в дерьме, и как на углях танцуя.

God bless, это как лес рук, все канут на дно —

Толкая в спину и затылок, ведь толпе все равно, не так ли?

Да, так!

Сегодня он, завтра нет.

Аплодисменты не смолкают, но меняется мем.

И снова плохо все, депрессия, кома и тлен,

Но иначе, как когда смотрел на все лишь с колен.

И только да, нам также больно, абсолютно как вам.

Но все мы гордо ту, т играем роль без пап и без мам.

Скромно молчим, откуда вдруг на карту капает сумма,

Глазея завистью на тех, кто частый гость шоурума.

Вот это тру, мэн!

Это круто, мэн, — и девочки тают,

Как лёд в стакане с вискарем, лёд априори фатален.

И как на выпуском, лет пять спустя: «Как ты, нормально?»

Спрятав глаза, только б не поняла, уходим дворами.

Припев:

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Альбом последний?

Нет, крайний.

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Да…

Руки повыше.

Да, вот так, береги свою голову.

Год десятый, проводы с автоматом на холоде.

Наперевес АК, мысли далеко так отсюда.

Товарищ рядовой, дай мне — старый, грязный ублюдок.

Аё, аё, приём, приём, как слышно, солдат?!

Сухой паек, а где-то на район приходит хип-хап.

А я не там, я тут вростаю мазолями в берцы.

Или шестой год меня снова выгнали со всех лекций!

Работа в ночь, утром вышка и пары.

Я засыпаю на Камчатке, как студент — я бездарный.

И меня не будит строгий препод, ведь он знает отлично —

Я вряд ли стал бы его слушать, я бы лучше запикчил.

Или одиннадцатый, есть: и диплом, и военник —

А я, на стройке, в серой робе, поднимал настроение.

Меня так грела эта мысль: «Я пишу первый сольник!»

Пешком домой, а в ладоне сжат помятый стольник.

Город Москва, год 15, декабрь.

Понимаю, что свернул не туда, но так надо.

А я, взлетаю над крышами блока —

И слышу как альбом выходит из чужих окон.

Припев:

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Альбом последний?

Нет, крайний.

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Да…

Друзья!

Обращаем Ваше внимание: чтобы правильно исправить текст песни,

надо выделить как минимум два слова

Ал менің әлемім сақина, бұрыштар, арқандар, қалпақ.

Бүйірден иекке соғылған соққы мен соққы әйтеуір тура тиді.

Басы мен иығынан жоғары тұрған адаммен бітпейтін спарринг сияқты.

Бұл толық жанасу, төбесінен жиі ағып кетеді.

О Алла!

Біз сені тек бекер еске аламыз,

Біз құлағымызға дейін бокқа түсіп, көмірде билеген кезде.

Құдай жарылқасын, қол ормандай, бәрі түбіне батады -

Артқы жағы мен арқасынан итермелеу, өйткені тобыр бәрібір емес пе?

Жай!

Бүгін бар, ертең жоқ.

Қол шапалақтау тоқтамайды, бірақ мем өзгереді.

Тағы да бәрі нашар, депрессия, кома және ыдырау,

Әйтпесе, мен бәріне тек тізеден қараған кездегідей.

Тек иә, бұл сіз сияқты бізді де ауыртады.

Бірақ бәріміз рөлді әкесіз және анасыз мақтанышпен ойнаймыз.

Біз қарапайым үндемейміз, кенеттен сома картаға тамшылайды,

Көрме залының жиі қонағы болатындарға қызғанышпен қарап.

Бұл рас, адам!

Бұл керемет, жігіт - ал қыздар еріп жатыр,

Бір стақан вискидегі мұз сияқты, мұз априори өлімге әкеледі.

Ал оқу бітірген кездегідей, бес жылдан кейін: «Қалайсың, жарайсың ба?».

Көзімізді жасырып, түсінбесек, аулаларды аралаймыз.

Хор:

Бұл өте қайғылы ән болар еді

Бірақ, шынымды айтсам, бұл аурудың диагнозы ғана.

Аз ғана естеліктер, ал отызға жақын -

Мен жиі қонақ боламын, жиі қонақ боламын.

Альбом соңғы?

Жоқ, экстремалды.

Бұл өте қайғылы ән болар еді

Бірақ, шынымды айтсам, бұл аурудың диагнозы ғана.

Аз ғана естеліктер, ал отызға жақын -

Мен жиі қонақ боламын, жиі қонақ боламын.

Иә…

Қол көтеру.

Иә, дұрыс, басыңызды бақылаңыз.

Оныншы жылы, суықта автоматпен шығарып салу.

Дайын АК-да ойлар бұл жерден алыс.

Қатардағы жолдас, маған берші, лас кәрі бейбақ.

Айо, айо, қош келдіңіз, қош келдіңіз, қалай естисіз, солдат?!

Құрғақ рациондар, және бір жерде хип-хап аймаққа келеді.

Бірақ мен жоқпын, мен мұнда жүгеріні бөрік етіп өсіріп жатырмын.

Немесе алтыншы жылы мені тағы да барлық лекциялардан қуып жіберді!

Түнде жұмыс, мұнара және таңертең жұптар.

Мен Камчаткада ұйықтаймын, студент сияқты - мен орташамын.

Ал қатал мұғалім мені оятпайды, өйткені ол өте жақсы біледі -

Мен оның сөзін әрең тыңдаған болар едім, қарап тұрғаным дұрыс.

Немесе он бірінші, бар: диплом да, әскери адам да -

Ал мен болсам, құрылыс алаңында, сұр халаттым, көңілімді көтердім.

«Мен бірінші жеке альбом жазып жатырмын!» деген ой мені қатты жылытты.

Үйге жаяу, ал алақанда мыжылған басқарушы.

Мәскеу қаласы, 15 желтоқсан.

Мен дұрыс емес жолмен бұрылғанымды түсінемін, бірақ бұл қажет.

Ал мен, блоктың төбесінен көтерілемін -

Ал альбом басқалардың терезесінен шығып жатқанын естимін.

Хор:

Бұл өте қайғылы ән болар еді

Бірақ, шынымды айтсам, бұл аурудың диагнозы ғана.

Аз ғана естеліктер, ал отызға жақын -

Мен жиі қонақ боламын, жиі қонақ боламын.

Альбом соңғы?

Жоқ, экстремалды.

Бұл өте қайғылы ән болар еді

Бірақ, шынымды айтсам, бұл аурудың диагнозы ғана.

Аз ғана естеліктер, ал отызға жақын -

Мен жиі қонақ боламын, жиі қонақ боламын.

Иә…

Достар!

Назар аударыңыз: мәтінді дұрыс түзету үшін,

кем дегенде екі сөзді таңдау керек